LATİBULE

... Herkes gitmişti. Tek kalmıştık. Sinirden yüzü seyiriyordu. "Merih..." demiştim fısıltıdan farksız sesimle. Asker çağırdıktan sonra sinir krizi geçiriyor gibi bir hali vardı. Kara gözleri bal rengi gözlerime dokundu sonunda. Farklıydı bakışları... Paylaşmak istemiyor gibi, saklamak istiyor gibiydi. "Neler oluyor, iyi misin?" dedim tekrar konuşarak. "Değilim Ay güzeli, hiç iyi değilim." sinirini bastırmaya çalışıyordu sesinden anlaşılıyordu."Anlatmak istersen dinlerim. Belki de anlar ve çözerim. Olmaz mı?" dedim yatıştırıcı sesimle. "Sen beni normalde anladın mı Ay güzeli?" dedi alaycı tonla. Ne demekti bu ve bana neden Ay güzeli diyordu? "Merih anlayamıyorum." dedim en sonunda dayanamayarak."Şaşırmıyorum savcı. Sen beni aylardır anlamıyorsun zaten. Senin için deli olan beni görmüyorsun, elin uçkuruna düşkün herifini görüyorsun! Ben senin saçına rüzgar değmesin diye uğraşıyorum be Ay güzeli. Rüzgar değerse saçlarındaki o güzel koku herkese yayılır. Ben seni kendime saklamak istiyorum oysaki. Ne buldun onda demeyeceğim çünkü ben kimse olamam. Ama bende seni çok sevdim Ay güzeli. Kaderinde senin gibi çok güzel olsun gülüşü güzel kadın. Bundan sonra senin için her zamanki gibi sadece Yüzbaşı Merih Kandemir olarak kalayım. Kendine çok iyi bak savcı. Sevdiğim kadına çok iyi bak..."deyip arkasını döndü. Bir dakikada sayıp dökmüştü. Kimden bahsediyor
anlamamıştım ama benim onu kaybetme
niyetim yoktu." Yüzbaşı Kandemir, konuşacağız. "dedim emir verici bir ses tonunda. Olduğu yerde duruyordu, gelmeyeceğini anlayınca" Bu bir emirdir! Arkanı dön Yüzbaşı. "diye devam ettim." Emrinize itaat etmeyeceğim savcım!"dedi sert sesiyle. Hızlı adımlarla gidiyordu." Yüzbaşı! İnsan sevdiğini yarı yolda bırakıp gider mi? "dedim sonunda." Sana aşık oldum Yüzbaşı Merih Kandemir! Gel ve o kokunu doyasıya içime çekeyim."dedim.