YARA İZİ

-Geceyi gördün mü?

-Evet
Diyip sırıttım.

-Ne o, bakıyorum da çok sevinmişsin gibi

-Ateş, abi çok değişmiş ve ona bu haksızlığı yaptığıma inanamıyorum...
Biraz duraksadım ve ekledim

-Gözlerinde hala o korku var
Dedim ve gözlerimi kapattım, gözlerimi kapatır kapatmaz gözümün önünde belirdi. Ve o korku gözlerle bana olan bakışı görürken direk gözümü açtım.
Çünkü biliyordum o bakış benim yüzümden oluşan bir yara izi gibiydi.

- Eğer sen yapmasaydın o yapmak zorundaydı be oğlum

-Ateş, Bunu ona söyliyebilirdim o yapmadı diye... Aslında biliyor kendi yapmadığını ama kendini öyle bir kandırmış ki kendi yaptığını sanıyor bunu onun o ela gözlerinden anlayabiliyorum.

-Kendini suçlu hissetme. Bunu biliyodun, biliyorduk be oğlum! 4 sene... tam olayın üstünden 4 sene geçti ve sen, sen onun karşına çıkmaya karar verdin. Sen daima 4 sene boyunca onu gizliden gizliye takip ettin ve artık onun seni görmesini istedin neden abi, neden hem kendini hem onu bu yarar izi çukuruna sürüklüyorsun
Dedi Ateş hiddetli bir şekilde

-Dayanamıyorum Ateş, anla artık beni ben kendime bile hakim olamadığım o duygu içerisinde kayboluyorum

-Bak yapma sakın ona...
Dedi ve duraksadı Ateş çünkü ikimizde biliyorduk ki kendi oluşturduğum o berbat oyuna onu da dahil etmiştim. Ve artık o oyun onun için tam anlamıyla yara izine dönüşmüştü...