Ay Kumaşı

Yalnızlığın günler ilerledikçe içine çekilen ruhumu hissediyordum. Fakat elimden gelen tek şey hayal ürünümdeki kıyafetleri kağıda dökmekti. Tasarımcı olmayı çok isterdim ama ne yazık ki o kadar yalnız ve kimsesiz hissediyordum ki kimse beni yeteneğimden dolayı tebrik edip iyi yerlere getirmeyecekti.

Ama ben yapacaktım. Yapabilirdim . Bu dünya ne kadar ıssız , bucaksız olsada kendime güveniyordum. Kimsenin benimle olmasına gerek yoktu. Çünkü ben varsam hayallerim de devam etmeli sonunda da gerçekleşmeliydi.

Hazal'ın yolu uzun ve yorucu gözüküyor. Onun için imkansız hatta ama imkansız olan her şey daha da cezbedicidir . Zirveye gerçekten kendi tırnaklarıyla ulaşabilecek mi? Yoksa bu yolculukta yürüdüğü yol yetmezmiş gibi bir de önüne taşlar mı konulacaktı. Bunu zaman gösterecekti. Göstermeliydi