Yıldız Ateşi

Gözlerinde başka evrenlerin yıldızları parlarken, yüzünün tatlı hatları ateşin renkleri hiç görmediğim bir şaheser gibi, bir şölen gibi harelerime yansıyordu. Gördüğüm oydu. Gördüğüm geceydi. Gördüğüm onun ruhuydu.
"Ben bencil biriyim. "
"Neden öyle dedin? "
"Gördüğüm şey, gözlerin geceyi kucaklıyor. Gerisinde renkler bırakan yıldızlar kayıyor. Ben ise bütün dilek haklarımı kendime saklıyorum. "
Ateşe yüzünü döndüğünde yüzünde gülümseme vardı.
"Ben hala bunun neresinde bencillik var anlamadım. "
Anlamış olmam ondan duymakla bir değildi. Bunu onun sesinden duyacak olmak hayatımdaki en güzel şeydi.
"Bu bencillik çünkü dilediğim şey senin sonsuz sevgin oluyor. "
İkimizde bir süre gülümsemiştik. Sonra o yine ateşe dönmüş, bense yıldızlara bakmıştım. Ve o gün asıl dilek hakkını kendime saklamıştım. O ne o gün kayan yıldızdan ne de dileğimden haberi yoktu. Bu da benim küçük sırrım olmuştu.