El Feneri

Tamamen zifiri karanlık olan bu sokakta önümüzü aydınlatan tek şey el fenerimizdi.

Yanımda iki kişi vardı.

Biri önden ilerlerken, diğeri yanımda el feneri ile önümü aydınlatıyordu. Ben ise önümden gideni görürken, el fenerinin ardında olanı hiç farketmemiştim. Ta ki öne doğru atıldığım sırada ayağım tökezleyip düşeyazken kolumdan tutana kadar.

Kalıplaşmış düşünceler...

Farkedilmeyen duygular...

Yanılmış hisler...

Aslında her şey olması gerektiği gibi...

Biraz ağlayacağımız daha çok güleceğimiz yer yer kendimizden bir parça bulacağımız bir roman.

El Feneri..

"Aşk sandığından daha da öte..."

~~~

"Yolunuzu aydınlatması dileğiyle."