D-42 (TAEKOOK)

Karanlığın çöktüğü gün, yeryüzünün son kez en parlak olduğu gündü. İnsanoğlunun teknolojiyle son kez vedalaştığı ve geceleri gökyüzünde yıldızların eski yıllardan bu yana uzun zamandan sonra tekrar ışıldadığı gündü.

"39!"

"40!"

Bu kentte sadece gençler olurdu. Yirmi beş yaşından sonrası yaşlı sayılırdı. Şansa bakın ki bende yirmi yaşındaydım. Yani yaşamak için hala beş yılım vardı. Tabi bunu düne kadar öyle sanıyordum.

"41!"

Yanımdaki kişi kendi sayısını bağırınca irkilerek kendime geldiğimde soluma baktım. Son konteynırlar boştu. Eskimiş botumu taş zeminde sürterek hazır ola geçip yüksek sesle bağırdım.

"D-42 SON!"

Bizim bir ismimiz yoktu. Her birimizi sayılarla bağdaştırmışlardı. Ve bildiğim tek bir şey varsa ismimi asla unutmamam gerektiğiydi.

"Herkes konteynırlara geçsin!"