MİYASE

"çok" dedim durgun bi sesle.O beni nasıl anlayabilirdi? o benim gibi bi çocukluğu olmamıştı.O ailesi tarafından sevilen bi erkek çocuğuydu.Ama ben...ben neden öyle değildim ?

"çok acıtıyor"

lanet olsun ki bana geçmişi hatırlatan bu duygulu anları sevmiyorum.Ne yani dramaquinn mi olayım? gerek yok sonuçta böyle şeyler 'boş iş' değil mi?

Elimin tersiyle sertçe göz yaşlarımı sildim.Harbi ben ne ara ağlamıştım?hızla ayağa kalkıp beni üzgün görmesin diye önüme çekmiş olduğum saçlarımı geri çektim.

"görüşürüz"hızlı adımlarla kapıya yaklaşmıştım.Elim kapının koluna gittiği an onun söyledikleriyle yerimde kaskatı kesildim.

"O evlatlık çocuk..."

Sustu.Ardından derin bi iç çekti.

"Sensin."