KÖZ

"Üşüdüm" diye fısıldadım. Ona biraz daha sokulmam için beni kendine çekti. Kocaman bedeni bana ev olmuştu ancak şu andan itibaren benim için yıkık bir harabeden farksızdı. "Gitme, Sarışın. Gidersen Uçurtmamın ipi kopar. Sensiz bir dünya düşünemiyorum, esirgeme kendini benden."

Buruk tebessümüm dudaklarımda yer edindi. "Gitmem için Her şeyi yaptın, Barut Köz." yağmurun ıslattığı saçları yüzüne yapışmıştı. Kan çanağına dönen gözleri bir gecede acı ile kavrulmuştu.

Kafası boyun girintimdeydi şimdi de ılık nefesi tenimi okşuyor kalabilmem için neden veriyordu.

"Üzerime Şehirler yıkmana gerek yok Sarışın. Bakışlarının altında eziliyorum." artık fısıldayan ses tonu beni daha da zorluyordu. Bir anlık cesaret ile dudaklarına kapandım. Beklemediği hareketim ile afallasada sertçe karşılık vermeye başladı. Ben ona bir kere daha yenilmiştim ama hasar alan o'ydu.

Ben o gece hayatımda yaptığım en büyük Hatayı yapmıştım.

Barut Köz'ü Affetmiştim.