KANLA YIKANAN

"Efendim! Efendim lütfen. Affedin. Yemin ederim mecburdum. Yıllardır size hizmet ediyorum size sadakatle bağlıydım. Ama ailem söz konusuydu. Mecburdum." Sesi acı doluydu. Korku sesini esir almış endişe, telaş gözlerine sirayet etmişti.

Telaşsızca yüzünü adama döndü. Gözlerini açmış yalvaran gözlerle ona bakıyordu. İşte o an adam yaptığı şeyin farkına vardı. Nefesi kesildi. Yüreği şişti. Ölümün gölgesi düştü üzerine.

Efendisinin gözlerine bakıyordu. İlk defa. Celladının gözleri tüm karanlığı içinde büyütmüş gibiydi. Kara. Kapkara. Zifiri bir karanlığı andırıyordu. Her kesin üzerine bir karabasan gibi çökebilecek bir karanlık.

Sustu. Attığı çığlıklar, haykırışlar, yalvarışlar durdu. Yıllardır uyduğu iki kuraldan biri yankılandı kulaklarında. Efendi'nin gözlerine asla bakma. Bakarsan , ölürsün. Ve ölüm fermanının yazıldığını gördü o zifiri karanlık gözlerde.

Yüzü yaralarla dolu olan adamın yüzüne bakarken, telaşsız bir gülümseme peyda oldu yüzünde. Ölü çiçeklerin bile boynu bükük kaldı. Ve bir ölünün soğukluğunu taşıyan sesi duyuldu depoda.

"Hiç bir mecburiyet, ihaneti açıklamaz. " bedenini döndürüp masasına yürümeye başladı. Masasının üzerinde ki paketinden bir dal alıp dudaklarına yerleştirip yaktı.

"Götürün." Verdiği emirle korumalar adamı çözüp depodan çıkardılar.