Yıllardır, herkesin ölü bildiği amcası ile birlikle bir çete de çalışan, elif Karaca bir gün amca'sının isteği üzere İstanbul'a gider ve Ömer korkmaz'ı amcasına getirmek için binbir entirka kurup, en sonunda Ömer'i amcasına teslim ederken, gece karalığında ki gözlere takılı kalır.
*
Hayatımı isteyerek birilerine vermiştim, birilerine geçmişimi, geleceğimi, gençliğimi vermiştim. İstemeyerek
Hangi insan gençliğini korkusuna verebilir ki?
Silahtan korkup silahla yaşıyordum, karanlıktan korkup karanlığın ortasında diz çöküp ağlıyordum. Bomboş bir zaman diliminde yaşayıp gidiyor insan, benim hayatım yaşamaksa tabi, silahların, kurşunların, kötülüklerin arasında yaşamaksa yaşıyordum.
*
Ben elif Karaca, bir temmuz yağmuru altında kayboldum. Taa ki, onun gece karalığında ki gözlerini görene kadar.
All Rights Reserved