Denizanası Sirki

-KEDİİ!!

Şu an insanların garip bakışları umurumda değildi. Telefonum..

-Heyy, minik kedi!!!

Allah'ım, küçücük kedinin benim eşyalarımla ne işi olur?

-Telefonumu getiirrr!!

Kedi okulumuzun biraz uzağındaki piknik alanına girince ben de peşinden koştum. Bir yandan da kediye durması için bağırıyordum.

Biraz daha koştuktan sonra bir tabela gördüm.

!Dikkat, Ormanlık alan!
!Çok ileri gitmeyin!
!!!!

Pekii, iki seçeneğim vardı. Ya telefonumu bırakıp eve üzgün bir şekilde geri dönecektim, veyaa...

-TELEFONUUUMM!!!

Tabelanın yanından koşarak kediyi takip ettim. Telefonumu almadan hiç bir yere gitmiyorum!

Yaklaşık 5 dakika kadar koştuktan sonra ayağım takıldı ve düştüm. Başımı havaya kaldırdığımda ise o siyah kediyi gördüm. Bu kediden nefret ediyorum..

Ve kedi hiç tahmin edemeyeceğim bir şey yaptı.
Telefonumu ağzından bıraktı. Gerçi ağzı yorulmuştur, zaten o minik haliyle nasıl o kadar taşıdı ki?-

Dur ne?

TELEFONUMU MU BIRAKTI? O KADAR KOŞTURMADAN SONRA?!!

Ve sonra, kedi sanki hiç bir şey olmamış gibi normal bir şekilde gitti. Ben de trene bakan öküz gibi baktım işte ne yapmamı bekliyonuz?

Kedi gidince telefonumu aldım ve etrafa baktım.

Bakın, sizi temin ederim ki, filmlerdeki karakterlerin aksine geldiğim yönden gitmeyi bilirdim ama... Kedi bana o falsoları attırmasaydı iyiydi..

...sıçtım...