Just The Way You Are

Sobra ko siyang mahal kaya naman lahat gagawin ko para sakanya, handa akong maghintay natanggapin niya ako, at marinig ko sa mga bibig niya ang mga salita na mahal din niya ako. Mahirap para sakanya na tanggapin ang relasiyon namin kaya naman iniitindi ko siya kahit na lihim kong itago na nasasaktan na ako, tatanggapin ko ang lahat mapatunayan ko lang natutuo ang nararamdam ko para sa kanya.

Gusto ko pag nag mahal ako. Yung dream guy ko na agad. PAra khit saktan nia ako alam ko na di ko sia kayang iwan ksi sia ang lalaking pinapangarap ko.

"I have been loving you all my life, wala nang pag-asang magbago pa iyon. Kahit pa mapagod ka sa pagmamahal kong ito." "I've missed you" are not the words you expect to hear from your new boss. Especially when you had punched that boss twice when you were younger and you had sworn to hate the guy for the rest of your life. Kaya naman nang sabihin iyon ni Menriz, ang bagong boss ni Anikka, nang muli silang magkita pagkalipas ng ilang taon ay nawindang ang buong sistema niya. Pero hindi pa ito nakontento roon. Sa araw-araw ay hindi ito pumapalya sa pagpapapansin sa kanya. Until he finally confessed his feelings towards her. Matagal na raw may gusto si Menriz sa kanya at ngayong bumalik na siya, sisiguruhin daw nito na magugustuhan din niya ito! Pero imposible iyon. Dahil nang nakawin ni Menriz noon ang first kiss niya, ipinangako ni Anikka sa sariling kamumuhian ito habang-buhay. Pero bakit hindi niya maipaliwanag ang kakaibang tibok ng puso tuwing napapalapit siya rito? At bakit parang lumilipad ang iba niyang problema at si Menriz na lang ang pumupuno sa magulong isipan niya? The world must be ending!

"Sana ako naman yung pansinin niya. Sana ma-realize nya na andito lang ako, andito lang ako palagi para sa kanya. Sana... sana magustuhan niya na rin ako. Kahit na alam kong may mga SANA na hindi natutupad."

Kung mahal mo, ipaglaban mo. Kung gusto mo siya, gumawa ka ng paraan para mahalin ka rin niya. Nasasaktan ka kahit di naman kayo, nahihirapan ka kakaisip kung darating ba yung araw na mamahalin ka rin niya. Iutuloy mo pa ba kahit na alam mong wala ka na talagang pag-asa? Handa ka bang magpakatanga makuha mo lang siya? Paano kung may isa palang nagmamahal sayo pero di mo lang nakikita dahil lagi kang nakatingin sa mahal mo? Anong susundin mo? Yung puso mo o yung isip mo? Sinong iibigin mo? Mahal mo o mahal ka? Ako si Cath. Naguguluhan ako sa mga bagay bagay lalo na kay Karlo, yung crush ko. Buti na lang dumating si Leo para tulungan akong malaman kung ano ang nararamdaman sa akin ni Karlo. Sana malaman ko na ang sagot sa mga katanungan sa isip ko. Pero baka mas lalo lang gumulo ang lahat dahil sa mga balak namin ni Leo. Baka masaktan lang ako sa kung ano mang kasagutan na aking malaman.

"Hindi ako ang kasintahan mo." "Alam ko. At hindi ko gagawin kung ikaw sya." "So, my stepbrother's wife to be is promiscuous."Nanunuyang wika nito. "Ito na ang pagkakataon mong makaganti, wouldn't you take this chance?" Pilit nyang nilakasan ang loob sa kabila ng disgustong nakikita sa mukha nito. Ilang sandali itong hindi sumagot at nais na nyang umatras mula sa matinding kahihiyan. "Why not..." he finally said and claimed her lips in a punishing kiss. Bago ang kasal nina Lena at Angelo ay ipinasya ni Lena na ipagkaloob ang sarili sa kinamumuhiang stepbrother ng nobyo. Prim and proper Lena, ano ang maaring nagtulak sa kanya? (Image on cover photo not mine. Credits to the rightful owner/s)

"Pag ibig ang Dahilan kong bakit ka naging Masaya. "Pag ibig din ang dahilan ko bkit ka nasasaktan. *kaya kung ako sau wag kana UMIBIG* Hahalol😂 IBIGIN MO ANG BULAG,DI YAN TITINGIN SA IBA😂 #LT AMPOTA😅

"Hindi ko kasalanan na minahal kita!" singhal ni Andrew, nanginginig ang boses. "Eh sana hindi mo na lang ako minahal!" Mabilis lumabas ang mga salita, parang kumpisal na hindi niya sinadya. "Hindi mo sana ako minahal kung hindi mo rin naman ako kayang tanggapin-kung hindi mo kayang tiisin kung sino talaga ako, kahit ano pa ang nagawa ko!" Tumigil siya sa pagkilos. At sa katahimikang 'yon, may marupok na bagay na tuluyang nabasag sa pagitan nila. Naputol ang boses ni Caleta sa bigat ng katotohanang dala niya. "Kaya kong mabuhay sa ginawa ko, Andrew... kung ang kapalit nun ay ang protektahan ka. Protektahan 'yung mga bagay na binuo mo. Kaya kong akuin na ako 'yung kontrabida. Akala ko handa na 'ko sa kahit anong parusa na ibato mo sa 'kin, pero ito?" Napuno ng luha ang mga mata niya. "Na ikaw ang susuko sa 'kin? 'Yun ang hindi ko kayang tanggapin." "Kaya kitang samahan," mahina niyang sabi, mas malambot na pero halatang masakit pa rin. "Kaya kong dalhin kahit anong bigat basta kasama ka. Kung pinapasok mo lang sana ako. Pero hindi mo ako pinayagan. Ikaw ang nagdesisyon para sa ating dalawa. Ikaw ang nagsara ng pinto." Bumaba ang boses ni Andrew, pagod na. "Baka nga tama ka... Baka nga hindi ako kasing tibay mo." Muling lumalim ang katahimikan sa pagitan nila...marupok, at unti-unting napupunit. Dalawang taong nagmamahalan, nakatayo sa gitna ng mga guho ng kung anong puwedeng maging kamangha-mangha... kung natutunan lang sana nilang buuin ito nang magkasama. "Pero ang magmahal," sabi ni Andrew sa huli, "hindi dapat ganito kahirap. Hindi dapat parang digmaan, Caleta." Tiningnan siya ni Caleta, ang luha dumadaloy sa pisngi. "Eh bakit parang ikaw palagi ang kalaban ko?" Corporate warfare meets slow-burn romance. If you love strong female leads, emotionally complex men, and high-stakes power plays with a touch of poetry and passion, this story is for you. Will the Steel Lady bend... or will she break?

"Anong paguusapan natin Via?" Malamig na tinig ni Levi pagkalabas ng balcony. I face him with teary eyes. "Anong ginagawa ng ex-girlfriend mo dito?" sa basag ang boses. Bumuntong hininga siya bago ako harapin. "From now on she's staying with us" he announced like nothing. "Are you serious Levi!" I said in disbelief. "She's pregnant, we're having a baby" bakas sa boses niya ang saya. "P--pregnant?" nanginig ang boses ko habang gumaragasa ang luha. Peke akong natawa pakiramdam ko ay mawawala ako sa katinuan. "Yes Via, she's carrying my child-- kaya simula ngayon dito na siya titira" tumalikod na ito pero bago pa humakbang palayo ay ibinuka ko na ang labi upang magsalita. "Yung iparamdam mo sa akin hindi mo na ako kailangan tinanggap ko, Yung harap harapan mo akong pinagtataksilan kinaya ko, pero ung ibahay mo pa pati ang kabit mo sobra na Levi, sobrang sakit na" Kulang nalang ay lumuhod ako sa harapan niya para ipakita kung gaano ito kasakit para sa akin. "Then leave Via" walang buhay nitong sabi at tuluyang pumasok ng bahay. He left me here. Nagpaulit ulit sa isipan ko ang huling sinabi niya.

"For richer, for poorer, in sickness and health, till death do us part. Please wear this ring and promise me that you will not remove this because this is sign of my undieying love." Yan ang pangako mo sa akin ng kinasal tayo, pangako na araw-araw kong pinanghahawakan. Pero bakit kaylangan mo magbago ng malaman nating wala akong kakayahang magdalang tao. Alam kong sabik kang magkaroon ng sariling pamilya dahil lumaki kag nag-isa at tulad mo, gusto ko rin tayo magkaroon ng pamilya. Pero dahil sa akin di mo makakamit ang minimithi mong pamilya at dahil dun nag bago ka. At sa araw-araw na pagbabago mo ang pangako mo lang sa akin ang pinanghahawakan ko. Pero hanggang saan ko ito kayang panghawakan. A/N: This story is work of fiction. Any scene, characters or anything that have same to the other stories are purely coincidence. Please inform me politely. Disclaimer: I do not own the pictures I use. All images or videos are purely for imagination purposes. Credits to the following for the images that I used to my book cover from freepic Freepic diller, Senivpetro, Topntp26 Hope you can support me and my stories. Thank you.