Niezwykłość

-Dobrze, idź, ale się jeszcze umyj.
-Myłam się po południu rano mamo! Brian może ci to potwierdzić, prawda?- odpowiedziałam wskazując na wchodzącego do kuchni Lucasa.
-Emm.. Tak, widziałem jak wchodziła pod prysznic.- popatrzył na mnie z wymownym wyrazem twarzy, sygnalizującym, że nie powinnam go w to mieszać.
-No dobrze, możesz iść. Tylko bądźcie grzeczni. A jak coś jej się stanie to wam wszystkim nogi z dupy powyrywam.- odpowiedziała mama, i uśmiechnęła się do Briana.
-Cześć mamo! – przytuliłam się do niej, wyszłam na żółty przedpokój, i z szafki wzięłam plecak 70 l, był w moim ulubionym zielonym kolorze. Za mną z pożegnaniem w stronę mojej mamy wyszedł Brian, i zapakował na plecy granatowy 90l plecak, a w rękę wziął 2 namioty. Nie zdziwiło mnie, że miał tyle siły. Od dziecka był silniejszy od wszystkich, a dla niego ten bagaż, był małym problemem. Był przystojny, masywny, umięśniony i wysoki(tak gdzieś 187 cm) Miał blond włosy krótko przystrzyżone. Zawsze ubiera koszulki tak, aby przykryć tandetny tatuaż z czymś w kształcie koła, przylegały jednak do ciała, aby podkreślić jego sylwetkę. Nosi szorty do wysokości kolana i bojówki. Buty to zawsze adidaso-podobne szare człapaki. Popatrzył na mnie z uśmiechem i zapytał:
-To co? W drogę.
-Z przyjemnością. ~gwizd~ Ares! Chodź piesku- Posłusznie przybiegł mój czarny duży pies, ze spiczastymi uszami. To rasa owczarka belgijskiego- ale cały czarny.