Yok Oluş

Her şey bitti diye geçirdim içimden.Daha 6 yaşındayken ailemi kaybetmiştim. Üstüne bir de kahramanım diyerek yanına sığındığım küçük çocuk da ölmüştü. Kaçırılmıştım para karşılığı yıllarca kullandırılmıştım. Düşük yaptığım zamanlar olmuştu. Ben ve benimle beraber esir tutulan sekizden fazla kadın. Hepimiz kaçmayı defalarca denemiştik. Her seferinde yakalanmıştık. Ailemi kaybettiğim gibi sesimi de kaybetmiştim. Bir sorun olduğunda derdimi kimseye anlatamamıştım.

Ama birden beni özgür bırakmışlardı hemde duvarlarla örgülü bomboş bir arazide. Cılızdım savunmasızdım korkaktım. Elimde artık sahibine ulaşamadıgım bir telsiz ve seviyorum diye koydukları boyalar vardı sadece. Vur ama öldürme dermiş gibi.

Ve şimdi ise arkamda kocaman bir geçmiş bırakmıştım. 35 kilo kadar olan hatta belki daha zayıf olan o kadın şimdi çok güçlüydü. Ayaklarımın önünde dizlerinin üstüne çökmüş " Yalvarırım ben sizin de zevk aldığınızı düşünüyordum." diyen şerefsize baktım bir süre. Elimdeki silah ilk defa titrememişti. Belki de bu hayatın doğru kararı verdin deme şekliydi. Bu senin hakkın diyerek onu öldürmem için verilmişti bu silah elime. Tetiği çekmeden önce ona baktım. Gururla bakıyordu bana. Birini öldürecek olduğum için mi gurur duyuyordu benimle. Kesinlikle sebep bu değildi. Dönüştürdügü kişiye bakıyordu şuan sadece aylar içinde ortaya koyduğu şahesere bakıp gurur duyuyordu.

Yediye kadar saymaya başladım içimden sonrasında başından beri almak istediğim intikamı almış olacaktım. Bir iki ve üç nefesimi tutmuştum. Dört ve beş silahı kalbine doğrulttum. Onun yüzünden kırık dökük olmuştu kalbim. Altı ve yedi. Uğurlu sayım olan yedi. Ama bu sefer uğur getirmemişti bana. Ne zaman nereye konulduğunu, atıldığını anlamadığım bombalar yüzünden saniyeler içerisinde yere yığılmıştım.