Story cover for Daylight  by cowboii777
Daylight
  • WpView
    Reads 1,556
  • WpVote
    Votes 129
  • WpPart
    Parts 9
  • WpView
    Reads 1,556
  • WpVote
    Votes 129
  • WpPart
    Parts 9
Ongoing, First published Nov 06, 2023
Ήταν η Σελήνη του, φώτισε το σκοτάδι του. 
Ήταν ο ήλιος της, χρωμάτισε τον μέχρι τότε μουντό ουρανό της με εκατομμύρια χρώματα.






Παρελθόν [Μερος I]

Στο είπα γιατί πράγματι το ένιωθα, η κοσμοθεωρία μου θα αλλάξει εξαιτίας σου. 
Ήδη άλλαξε, διότι γλυκέ μου γείτονα, δεν είσαι η αρχή του τέλους μου. Είσαι η αρχή μου γενικότερα. 




Παρόν [Μερος II]

Ώρα μηδέν λοιπόν. 
Ώρα μηδέν διότι ησουν η αρχή μου. 
Ώρα μηδέν διότι οταν αντίκρισα τα μάτια σου αναγεννήθηκα.
Ώρα μηδέν, διότι οταν σε γεύτηκα άρχισα να πιστευω σε μια 'θρησκεία' που δεν μπορεί να 
αντιληφθεί κανεις άλλος. Την ασπάστηκα και την εστερνιστηκα με τον πιο εθιστικο τρόπο, αφοσιωσα ολάκερη την ζωή μου σε αυτην την περίπλοκη ιδεολογία που ούρλιαζε το όνομα σου. 
Και διαλύθηκα.
Αλλά δεν μετανιώνω στιγμή, επειδή δεν μπορω παρά να παραδεχτώ πως ησουν η πιο γλυκια καταστροφή μου. 




Μέλλον [Μερος III]

Αλλά ως έρωτα εγώ αποδίδω [...] εσένα και όλες τις μικρές πράξεις που μας οδήγησαν στο υπέρτατο συναίσθημα της αγάπης.
All Rights Reserved
Sign up to add Daylight to your library and receive updates
or
#2φιλια
Content Guidelines
You may also like
Αναμέτρηση με το ηλιοβασίλεμα  by user92907
39 parts Ongoing
Στη στάση ενός λεωφορείου - εκεί όπου οι άνθρωποι συνηθίζουν να περιμένουν μόνο διαδρομές - δύο γυναίκες συνάντησαν κατά λάθος το πεπρωμένο τους. Η μία κουβαλούσε ακόμη στο βλέμμα της το βάρος ενός τέλους∙ μια αγάπη που ξεχύθηκε από τα χέρια της πριν προλάβει να τη σώσει. Η άλλη ζούσε με τη βεβαιότητα πως η ζωή της ήταν ήδη χαραγμένη σε ευθείες γραμμές, χωρίς περιθώρια για ανατροπές. Καμία τους δεν έψαχνε κάτι περισσότερο από μια μικρή παύση. Κι όμως... η μοίρα είχε βάλει στο ίδιο πεζοδρόμιο δύο καρδιές που έτρεμαν από διαφορετικούς φόβους, μα χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό. Η συγκατοίκηση ήρθε σαν αυθόρμητη λύση, σχεδόν αστεία στην αρχή. Δύο ξένες, κάτω από την ίδια στέγη, να μοιράζονται πρωινά που μύριζαν καφέ και νύχτες που έμοιαζαν πιο ζεστές από όσο θα έπρεπε. Κάθε μέρα που περνούσε, η σιωπή ανάμεσά τους γέμιζε με κάτι απαλό, επικίνδυνο και άγνωστο. Ένα άγγιγμα που διαρκούσε λίγο παραπάνω. Ένα βλέμμα που έφευγε πιο αργά. Μια ανάσα που πλησίαζε τόσο κοντά, που άναβε σπίθες εκεί όπου δεν υπήρχε καμία πρόθεση να γεννηθούν.
Μπάτσο, μωρό μου! by FancyKat3
69 parts Complete
"Σταμάτα να τρέχεις, αστυνομία!" άκουσα μια ανδρική φωνή πίσω μου. Σκατά!Άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα. Τελικά ,ο μπάτσος με έφτασε και με άρπαξε. Τα πράγματα έπεσαν κάτω και εκείνος κρατούσε τα χέρια μου σε μια δυνατή λαβή πίσω απ' την πλάτη μου. Γύρισα και τον κοίταξα. Ωραίος είναι. Βασικά, είναι πολύ ωραίος. "Ω ναι, συνέλαβε με μπάτσε" αναφώνισα γελώντας πονηρά. -------- Η Αντριάνα είναι εδώ και 2 χρόνια μαθήτρια της 3ης Λυκείου. Ο πατέρας της έχει εγκαταλείψει την σε κατάθλιψη μητέρα της και τον μικρότερο της αδελφό. Έτσι, αναγκάζεται να μπει στην παρανομία. Ο Βίκτωρ, ένας νεαρός αστυνομικός αναλαμβάνει την σύλληψη της Αντριάνας μα τελικά η μοίρα του επιφυλάσσει..άλλα πράγματα! Αν δείτε ιστορία ίδια με την δικιά μου μην μπείτε στον κόπο να μου το πείτε. Προφανώς την είδα ήδη και την αγνόησα. Do the same bishes !
You may also like
Slide 1 of 10
Αναμέτρηση με το ηλιοβασίλεμα  cover
The Perfect Match cover
~Ιμπρέτι~ Αλεκατρίδες V cover
A SEX ORDER FROM TEMU cover
ριμπάουντ  cover
Μπάτσο, μωρό μου! cover
Σαν καλοκαίρι cover
Μπλε τριαντάφυλλο cover
Λάβμπερτνς cover
F*ck buddies cover

Αναμέτρηση με το ηλιοβασίλεμα

39 parts Ongoing

Στη στάση ενός λεωφορείου - εκεί όπου οι άνθρωποι συνηθίζουν να περιμένουν μόνο διαδρομές - δύο γυναίκες συνάντησαν κατά λάθος το πεπρωμένο τους. Η μία κουβαλούσε ακόμη στο βλέμμα της το βάρος ενός τέλους∙ μια αγάπη που ξεχύθηκε από τα χέρια της πριν προλάβει να τη σώσει. Η άλλη ζούσε με τη βεβαιότητα πως η ζωή της ήταν ήδη χαραγμένη σε ευθείες γραμμές, χωρίς περιθώρια για ανατροπές. Καμία τους δεν έψαχνε κάτι περισσότερο από μια μικρή παύση. Κι όμως... η μοίρα είχε βάλει στο ίδιο πεζοδρόμιο δύο καρδιές που έτρεμαν από διαφορετικούς φόβους, μα χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό. Η συγκατοίκηση ήρθε σαν αυθόρμητη λύση, σχεδόν αστεία στην αρχή. Δύο ξένες, κάτω από την ίδια στέγη, να μοιράζονται πρωινά που μύριζαν καφέ και νύχτες που έμοιαζαν πιο ζεστές από όσο θα έπρεπε. Κάθε μέρα που περνούσε, η σιωπή ανάμεσά τους γέμιζε με κάτι απαλό, επικίνδυνο και άγνωστο. Ένα άγγιγμα που διαρκούσε λίγο παραπάνω. Ένα βλέμμα που έφευγε πιο αργά. Μια ανάσα που πλησίαζε τόσο κοντά, που άναβε σπίθες εκεί όπου δεν υπήρχε καμία πρόθεση να γεννηθούν.