Orenda

Birisinden soğumak bir saniyeyi alır fakat unutmak yılları.

Annem küçükken hep derdi bana;
"Kimseyi kendinden daha çok sevip değer verme, eğer bir gün giderse canın çok yanar unutamazsın."

Dinlemedim anne seni. Çok sevdim, unutamadım. Çektiğim acıyı, emek verdiğim yılları, ayakta tutmak için harcadığım çabaları.

Belki de zor olan buydu

Sevdigin kişilerin sesini, suratını unutup,
Sevmediğinin her gün rüyana girmesi.

Çok canım acıyor anne,
Keşke şimdi yanımda olsan,
Elimi tutup saçımı okşasan.

Ya senin dediğin gibi,

Ya da babamın dediği gibi yapacağım;
"Eğer bir şey sana ağırlık veriyorsa, unut gitsin onu yeni bir hayata başla.
Ama kazandığın tecrübeleri bilgileri unutma. Yoksa yine başa dönersin bir daha kalkamazsın."

Ben babamı dinledim,
Düştüm tekrara kalktım ve kendime söz verdim.

Sen babanın güçlü kızısın, düştüğün zaman kendin kalkacaksın canın acısa bile belli etmeyeceksin.

Bu sefer söz veriyorum baba
İzel Ada sözü