Hebefigle

Dawno, dawno temu...

W sumie nie tak dawno. I nie za górami, za lasami. Może nawet gdzieś niedaleko.

Był sobie okrutny, wredny i przepotworny smok z problemem alkoholowym i mała, bardzo pyskata księżniczka.

Księcia nie było. To znaczy był, ale zabił go smok, i w sumie zabił wszystkich po kolei, bo to bajka inna niż wszystkie. Bajka w której smok nie tylko porwie, ale też pokocha księżniczkę.

A może nie pokocha. Może zaciągnie ją do swej twierdzy w górach i zje, w końcu to średnio myślący, stary jak świat gad. Natomiast księżniczka jest za mało rozgarnięta i zbyt podatna na syndrom sztokholmski, by próbować uciec.

Poza tym wszystkim, co cechuje normalne fantasy, to nasz smok jest piekielnie przystojnym, piekielnie dominującym i piekielnie... Piekielnym bad boyem prosto z mafii, handlującym prochami, dziećmi i czasem szczeniakami, kiedy jego suka wyda większy miot. Definicja samca alfa, sam testosteron i agresja, stuprocentowe stężenie męskości w tym dwumetrowym potworze.

No wszystko to, co kocha pogubiona życiowo nastolatka.

To znaczy tak było z dziesięć, dwadzieścia lat temu. Teraz został głównie alkohol, melancholia, uzależnienie od kofeiny i obawy przed impotencją i łysieniem.

Jak potoczą się losy niewinnego cukiereczka i jej... Dość nietypowego opiekuna?

Zobaczymy 🥰