Dziewczynki
- LETTURE 20,421
- Voti 880
- Parti 61
Per adultiIn corso14h 37m
Ultima pubblicazione dom, giu 15, 2025
Dwie dziewczyny i nowy opiekun. Czy odnajdą się w nowej rodzinie?
"(...) Do pokoju zaczęły wchodzić nowe dziewczyny. Były inne, od razu bardziej się nimi zainteresowałem. Strojem nie różniły się od poprzedniej grupy, ale już były bardziej dopracowane. Wszystkie opaski ułożone pod linijkę, a ich twarze otaczały delikatne fale włosów. Doliczyłem się siedmiu.
- Miało być osiem - warknął Joseph do kobiety.
- Brandson musiał jedną przytrzymać dłużej...
- Dzisiaj?! - Uniósł się. - Ty! - Palcem wskazał na mężczyznę w mundurze. - Przyprowadź ją natychmiast. A Brandsonowi powiedz, że się z nim rozmówię... Wybacz, przyjacielu - powiedział do mnie. - Małe niedopatrzenie - dodał, kiedy mężczyzna wyszedł.
- Spokojnie. Nic się nie dzieje.
- Dziewczęta! - zawołał.
- Dzień dobry, proszę panów.
Naprawdę podobał mi się ten chórek. Przywitałem się z nimi i podszedłem. W oko od razu wpadła mi niska dziewczyna. Brunetka, ale włosy miała o pięknym, jasnym brązie. Sięgały jej daleko za piersi. Miała smukłą twarz, a rzęsy tak długie, że ich cienie padały na policzki. Może była trochę za chuda, ale to nie był problem.
- Spójrz, proszę, na mnie - zwróciłem się do niej.
Zrobiła to, o co prosiłem. Uśmiechnąłem się, widząc jej śliczne, niebiesko-szare oczy. Ciemny, morski odcień chłodzony był zgaszoną szarością. Ona się nie uśmiechnęła. Dokładnie lustrowałem jej twarz. Buzię miała w kształcie serca. Twarz bez grama makijażu. Sądziłem, że żadna go teraz nie ma. Usta rozchyliła lekko, przyglądając mi się chwilę, zanim spuściła oczy. Podobała mi się.
- Jak masz na imię?
- Charlotte, proszę pana - usłyszałem jej cichy, słodki głosik.
- Charlotte... - Posmakowałem jej imienia na języku. Smakowało. (...)
+18
Domestic Discipline
ABDL
DDLB
DDLG
Tutti i diritti riservati
Entra a far parte della più grande comunità di narrativa al mondoFatti consigliare le migliori storie da leggere, salva le tue preferite nella tua Biblioteca, commenta e vota per essere ancora più parte della comunità.
Potrebbe anche piacerti
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Completa
Po drugiej stronie
"Przychodziła tu ostatnio często, kiedy nie mogła spać - widok nocnego nieba ją uspokajał. Mimo że miała już trzynaście lat, wolała nie wspominać rodzicom o swoich nocnych wycieczkach. Wpatrzyła się w księżyc, który tej nocy był wyjątkowo jasny. Powoli chował się za wierzchołkami gór, które otaczały niewielką wioskę. Nagle na tle księżyca zauważyła postać. Cień wyjrzał zza skały tylko na chwilę, lecz ona była pewna, że go widziała. Narastająca powoli ciekawość rozbudziła wyobraźnię i dziewczynka zyskała pewność, że już nie zaśnie. Ześlizgnęła się cichutko z dachu i ruszyła piaskową dróżką wijącą się pomiędzy domami. Wiedziała, że nie powinna opuszczać wioski nocą, ale coś ją ciągnęło." "Po chwili mrok stracił gęstość i zobaczyła, jak kamienne bloki oddalają się od siebie i znowu zamykają, tworząc niewielką jaskinię. Malutkie szczelinki w skale doprowadzały do jej wnętrza światło księżyca. Na środku sali tliło się niewielkie ognisko. Dziewczynka ostrożnie przykucnęła przy ogniu i wyciągnęła zmarznięte ręce. Nie zdążyła się zastanowić, kto go rozpalił. Rozmyślenia przerwał jej zimny głos rozchodzący się po jaskini. - Czekałem na ciebie, Analiz. Dziewczynka poczuła, że może mieć kłopoty."Completa
Odzyskana nadzieja
Jest rok 2156 życie toczy się w wirtualnym świecie. Ludzie nie rozmawiają "twarzą w twarz" tylko za pomocą sztucznej inteligencji MAJI. Życie jest idealne bez wojen, chorób czy konfliktów. Osoby żyjące nie muszą się niczym martwić. Kazdy przeżywa doznania za pomocą swoich hologramów. Dzięki MAJI nie potrzebują bezpośredniej konfrontacji czy relacji między ludzkich. Nikomu niczego nie brakuje, ale czy na pewno? Rodzina Ferenc żyje jak wszyscy pracują i uczą się przy pomocy holo. MAJĄ jest obecna w ich życiu 24 godziny na dobę. Nikt jej nie wyłącza. Lubią swoje spokójne i ułożone życie. W jednym momencie muszą się przeprowadzać. Ojciec rodziny dostał przeniesienie. Nie są tym zachwyceni zwłaszcza matka. Czy rodzina przetrwa kryzys? Pewnego dnia rodzeństwo znajduje przedmiot który może zmienić ich punkt widzenia. Czy wgląd w przeszłość zmieni ich nastawienie? Czy to co odkryją pomoże zrozumieć, że tak naprawdę ludzkość, a w tym oni stracili coś cennego? Czy może zignorują znalezisko i nadal będą żyć w swoim "idealnym" świecie? Jedyny sposób by się przekonać jest zrozumienie pewnego marzenia.... Praca bierze udział w konkursie organizowany przez grupę Insygnia.Completa
𝐂𝐥𝐚𝐫𝐢𝐭𝐲 || 𝐈𝐧𝐟𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲 𝟑
Hailey Malfoy wdała się w swojego ojca. Stała się jego doskonałą kopią. Jest zimna, okrutna, a największą frajdę sprawia jej poniżanie innych. Kiedy sześć lat temu potrącił ją na peronie ciemnowłosy chłopak, nie miała jeszcze pojęcia, jak ten bardzo zmieni i zniszczy jej życie. A może to jednak on okaże się bardziej zimny i okrutny niż ona sama? Scorpius Malfoy trafił do Slytherinu, podobnie jak dawno temu trafili do niego jego rodzice . Wrażliwy chłopak, zbudowany praktycznie z samych kruchych elementów nie potrafi się tam jednak odnaleźć. Scorpius nie ma pojęcia, jak poradzić sobie w domu węża, pełnego nienawiści. Wyśmiewające się ze Scorpiusa dzieciaki, wcale nie ułatwiają mu zadania. Wszystko jest beznadziejne. Dopóki ktoś nie podaje mu pomocnej ręki. Ktoś, kto również tam nie pasuje. ⚠️ książka zawiera sceny seksualne, erotyczne, używki, a także przemoc
Szlachetna Trucizna
Mitologia słowiańska. Jeśli ktoś jest chętny poszerzyć wiedzę w tym temacie, zapraszam. ''-Wiem,że chcesz się zabić diabełku-szepnęłam i podała mi wódkę oraz tabletki-i za nic nie chcę tego przegapić- otworzyłam flaszkę z uśmiechem zwycięstwa-Wychodzi na to,że wygrałam-otworzyłam pudełko, wysypałam kilkanaście tabletek na dłoń i podałam- Z mojej ręki będzie ci łatwiej-Maria z determinacją wzięła tabletki i uniosła je do ust potem zapał znikł.Popatrzyła na mój uśmiech i spuściła głowę.Widocznie wahała się nad tym co robi.Nie płakała,nie czuła strachu,spojrzała na proszki i alkohol a potem na mnie.Nie widziałam jeszcze tyle nienawiści. Kiwnęłam głową zachęcająco i ujrzałam porażkę.Poddała się mej woli,połknęła tabletki i przepiła wódką krzywiąc się i dławiąc. -Pewnie jesteś z siebie zadowolona?-mówiła między łykami coraz bardziej się krzywiąc-Pozbyłaś się mnie, od razu wiedziałam kim jesteś, przejrzałam cię. -Ty mnie jeszcze nie znasz-mój głos nigdy nie był taki słodki-Jestem okrutna i niezastąpiona w swoim fachu.''Completa
Dyktafon
Dyktafon to przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem, umożliwiające nagrywanie dźwięku. Dla Niny jest to jednak najlepszy przyjaciel w trudnych chwilach jej nowego życia. Chwila nieuwagi, ułamek sekundy, niefortunna kłótnia - tyle wystarczyło, aby już nigdy nie ujrzała świata własnymi oczami. Sądzi, że straciła wszystko, na czym jej najbardziej zależało. Koniec z marzeniami o pisarskiej karierze, planami na przyszłość i wyjeździe na upragnione studia. Od tamtego momentu dyktafon stał się dla niej niezbędnikiem w podróży przez ciemność. Wie o niej dosłownie wszystko. Zna jej potrzeby, pragnienia, uczucia, myśli i problemy. Jest tylko jeden problem - choć nie wiadomo jak Nina bardzo by tego pragnęła, on nigdy jej nie odpowie. Nina nie wierzy, że sobie poradzi. Ponadto wie, że prawda tamtego dnia, która ciąży na jej sercu jak głaz nie do przesunięcia, nigdy nie może wyjść na jaw. Gdy jednak Noah nagle przestaje jej nienawidzić, a co gorsza próbuje się do niej przedrzeć przez mur, którym się otoczyła, Ninie coraz trudniej jest kłamać. Szczególnie wtedy, gdy w grę wchodzą uczucia. Po raz kolejny okładkę wykonała dla mnie @PenGirl2111! Jesteś niezastąpiona, dziękuję! Pytania, sugestie, opinie możecie wysyłać na e-mail: alexaandraclaire@gmail.com lub w wiadomości prywatnej na Wattpadzie :)Completa
Ty i ja dwa różne światy część 2 i 3
Ty i ja dwa różne światy jest opowieścią o związku dwojga młodych ludzi, w którym pragnienie dawania miłości prowadzi do przekraczania własnych ograniczeń, w którym słowa mają znaczenie, a miłości należy się uczyć. Prosta historia serca, gdzie miłość pokonuje wszelkie przeszkody, bo ona jest najpotężniejszą zwierzchnością. Nie złość, nie gniew, nie egoizm, nie ty dla mnie, ale ja dla ciebie... Czy warto zaryzykować własne życie? A może to jedyna droga, aby go nie stracić i żyć prawdziwie. Natalia wbrew rozsądkowi porzuca wszystko co znała do tej pory, aby wejść w świat, który zdaje się rządzić innymi prawami. Młoda kobieta stawia miłość na pierwszym miejscu, gdy na szali po przeciwnej stronie jest ryzyko utraty zdrowia, . Bohaterka niesie tajemnicę, która napawa ją lękiem i wierzy, że sama musi stawić jej czoła. Czy otworzy swoje serce wystarczająco szeroko, aby nie bać się kochać w pełni? Piękno ma wielu wrogów na tym świecie, ale siła mężczyzny jest w stanie ich pokonać. Każdy mężczyzna nosi w sobie wojownika, ale nie każdy potrafi zaryzykować, aby się nim stać. Czy młody biznesmen sprosta wyzwaniom postawionym na ścieżce jego życia?Completa
Criminal.Powrót
Minęły dwa lata od tajemniczego zaginięcia ciała Kendjiego.Od tamtego czasu Rose ułożyła sobie życie na nowo.Jednak czy to będzie takie proste kiedy na jej drodze znów stanie jej koszmar.W dodatku pewien tajemniczy osobnik ratuje ją przed każdym potencjalnym zagrożeniem.Czy dziewczynie uda się rozwiązać zagadkę zniknięcia ciała?Czy dowie się kto jest jej tajemniczym wybawcą? Płacz ugrzęzł jej w gardle.Podniosła się i wytarła łzy z policzków.Koniec beczenia.Powinna być twarda.Schowała pudełko do szuflady.Zeszła do kuchni gdzie kucharka pichciła już jedzenie. -Jak poznać czy się kogoś kocha?-Gilian odwróciła się do niej z łyżeczką przy ustach.Odsunęła metalowy przedmiot od siebie. -Dlatego o to pytasz ktoś wpadł ci w oko?-Uśmiechnęła się szeroko. -Można powiedzieć,że kiedyś.-Siadła na blacie machając nogami.-Jakiś czas temu polubiłam go nie wiem kiedy i w jaki sposób, ale stało się.Potem w przypływie chwili powiedziałam mu,że go kocham.-Gilian wrzuciła do garnka kilka ziół. -Skarbie, czasem tak jest,że ktoś zrobi coś co nas zaskoczy i zachwyci.Właśnie w takich momentach uświadamiany sobie,że ta osoba jest nam bardzo bliska. -No tak, ale skąd poznać,że ją kocham? -Jak się przy niej czujesz opisz mi to. -Obecnie nie chcesz wiedzieć..-Zacmokała.Rose przygryzła wargę.-Chciałam być obok niego chociaż często wiązało się to z jego chamskim zachowaniem.Chciałam żebyśmy się zakolegowali nie chodziło mi od razu o przyjaźń ,ale od tolerancji mogliśmy zacząć.Nie wiedziałam, dlatego się tak zachowywał.Potem dowiedziałam się prawdy i to go zmieniło.Stał się inny nie do poznania. -I to ci się spodobało?-Mruknęła cicho. -Spodobało mi się to w jaki sposób patrzył na mnie...Completa
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
Più dettagliLinee guida sui contenuti