MOKİTA

Ölüyor muydum? Hayalini kurduğum onca şeyden sonra ölüyor muydum? Boğuluyordum sanki, nefes alamıyordum. Boğazıma dolup nefes almamı engelleyen şey kan mıydı? Kendi kanımda boğularak ölüyor muydum. Böyle mi bitecekti? Böyle mi veda edecektim hayatıma. Hayalini kurduğum hiçbirşey gerçek olamayacak mıydı? Ölüyordum. Bu benim sonumdu. Ölüyordum. Ben ölüyordum ancak herşey daha yeni başlıyordu. Ben ölüyordum ve herşey benim için bitiyordu. Ama Hayır. Benim için herşey bitiyorsa da herşey yeni başlıyordu.

Bu son benim sonumdu. Ancak benim sonum, her şeyin başlangıcıydı.

🫀

"İmkansız" sigarasının dumanını çekerken fısıldadım. Çektiği dumanı dudaklarının arasından bıraktığında yüzünü kayboldu. "Aşkmış, yılların acısı var bu kalpte. Ölüm var. Kül var. Yılların ateşinin külleri dolu bu kalp. Kurşun yemiş bir cam gibi paramparça. Aşk yemyeşil çayırlarda açan çiçek, benim kalbim yangın sonrası harabe. Ne ot yetişir ne çiçek açar. Bu kalpte aşk yetişmez. Ancak kan pompalar bu kalp, duracağı günün umuduyla..."