İNTİKAMIN SENFONİSİ
Günahsız bedenlerin toprak altındaki ızdırabı her geçen gün artıyordu. Çığlıklar, ızdıraplar ve hiç son bulmayan acı dolu hikâyeler, eski hastane binasının her yerinde yankılanmaktaydı tam on yıldır.
Sanki o eski hastaneyi zaman değil, oradaki acı dolu ruhların isyanları o hale getirmişti.
Ama artık bütün mutantlar bilmeseler, söylemeseler de intikamın yakın olduğunu hissediyorlardı. En azından toprak altındaki ruhların sessizliği bunun habercisiydi...
Ama kimsenin hesaba katmadığı birşey vardı. Tüm bu planları, düzeni yerle bir edecek birşey.
Ruhların acılarını bağışlayacak birşey...
İşte tam on yıl sonra, o aranan isimsiz umut hastaneye adımını attı. Geriye sadece yaşanılması gereken bir kader kalmıştı.
Geriye intikamın senfonisi kalmıştı...
Almina'nın, mutantların son acı dolu yaşanacak bir hikâyesi kalmıştı.
Peki ya bu acı son bulacak mıydı?
Yoksa tüm yaşananlar bir fragmandan mı ibaretti?
"Ender melodim için..."
" Çığlıklar bitti, savaş başladı."