![Eksik Parça [TAMAMLANDI]](https://img.wattpad.com/cover/356669414-256-k196933.jpg)
Eksik Parça [TAMAMLANDI]
- Dibaca 239,293
- Vote 8,804
- Bab 39
"Çalınan bir hayat, hastalıklarla yıpranan bir beden ve yalanlarla örülmüş bir geçmiş; tüm bunların içinde kardeşine tutunarak ayakta kalmaya çalışan bir kızın kimliğini geri alma savaşı."
Doğumda zengin ailesinden kaçırılan genç bir kız, toplumun en sert yüzüyle büyür. Hayatta kalmak için pazarlardan toplanan çürük meyvelere, yaşamak için ise küçük kardeşi Umut'a tutunur. Onun için güçlü olmak zorundadır; başka bir seçeneği hiç olmamıştır.
Her şeyin sıradan bir gece gibi başladığı o an, hayatlarının geri dönüşü olmayan bir şekilde değişeceğinden habersizdir. Bu geceden sonra yalnızca kaderleri değil, geçmişleri de peşlerine düşer.
Açığa çıkan sırlar, onları yoksulluğun gölgesinden koparıp kaybettikleri zengin hayata doğru sürüklerken, her gerçek yeni bir yara açar. Kim olduklarını öğrenmek, kim olmaktan vazgeçeceklerini de beraberinde getirir.
Peki, bir gecede değişen bu hayat, onları kurtuluşa mı yoksa daha büyük bir bedelin eşiğine mi götürecektir?
Hedefler:
1 K ♥️ [05.07.2024]
5 K ♥️ [13.07.2024]
10 K ♥️ [20.07.2024]
25 K ♥️ [03.08.2024]
50 K ♥️ [11.08.2024]
75 K ❤️ [26.08.2024]
100 K ❤️ [18.10.2024]
250 K
#2 - gençkurgu [2.08.2024]
#2 Genelkurgu [09.08.2024]
#1 Sevgi [12.07.2025]
#2- Aile {31.01.2026]
#14 - gençkızedebiyatı [30.07.2024]
#1 - ikiz [29.07.2024]
#2 - Abi [20.07.2024]
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#218
biyolojikailem
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
KOD ADI: GÜNEŞ
"Bana ocüymüş gibi bakmayı kes. İnsanım." Derin bir nefes aldıktan sonra dolunaya baktım. Bu gece beni aydınlatmak ona düşmüştü. "Ayrıca göbeğin sana pek yardımcı olmuyor. O ağaç senden birkaç beden daha küçük." Beklediğim gibi birkaç homurtu duyduğumda ağacın arkasına saklanan genç çocuk kendini açık etti. Titreyen bedenini gördüğümde sıkkın bir nefes bıraktım. "Şu gözlerini çek üzerimden velet."dişlerimi sıkarak söylediklerim onu daha da korkutmuş gibi titremesi arttığında kendimden bir kez daha iğrendim. Üzerimde üniformam ile birçok çocuğun hayalini süslerken başka bir çocuğu benliğimle korkutuyordum. "Korkacak bir şey yok. Bir tanıdık." Kaşlarımla arkamdaki mezarı işaret ettiğimde çocuk kalkan kaşları ile bana sanki bir hayaletmişim gibi bakmaya devam etti. "Ne var ulan?! Babamızın mezarına ziyarete geldik işte! Niye mezardaki benmişimde dirilmişim gibi bakıyorsun?" Sağ elinin işaret parmağı titrek bir şekilde havalanıp arkamdaki açık mezarı işaret ettiğinde "Babanın mezarını mı kazdın yani?"diye sordu. Sanki çok normal bir şeymiş gibi sakince omuzlarımı silktim. "Senin mezarını mı kazmalıydım?" "Hayır tabiki de!"diye cırladığında diğer eliyle hızlıca ağzına kapattı. "Abla Allah'ını kitabını seversen senin akşam akşam başka işin yok muydu ya?!" "Niye lan? Bu akşam müsait değil miydi?"
Dağların Asenası
Yüzbaşı Asena Yılmaz aylar önce içlerine sızdığı teröristlerin arasındayken esir düşen askerleri kurtarmak için ifşa olur. Yuvasına döndüğünde ise yeni timinin yanında görevine döner. ** "Yüzbaşım!" "Komutanım burayı temizledik" dediğimde derin bir nefes verdiğini duydum. "Sonunda yuvaya dönüyorsun" Samimi ve içten bir şekilde söylediği cümleyle üzerimden bir yük kalktığını hissettim. 6 aydan fazla bir süredir buradaydım ve artık evime dönüyorum. Dağların Asenası artık yuvasına dönüyor. •• Bu isimle olan ilk kitaptır.Lengkap
Safir
"Hayatını bildiğini sanırken, bir anda her şeyin yalan olduğunu öğrenseydin ne yapardın?" "Çiftlik evine bomba gibi düşen bir gerçekle sarsılır Yakut ailesi 9 yıldır öldü bildikleri kızlarının hem kendi öz kızları olmadığını hemde yaşadığını öğrenirlerse... Yıllarca öz kızı / kardeşi olarak bildikleri küçük bebeğin mezarına giderken bir anda değişen hayatlar... "Safir adı gibi safir mavisi gözlere sahiptir, süt gibi beyaz teni, kumral dalgalı saçları, dolgun pembe dudakları, kızarık yanakları ile çok güzeldi. Bir gün okuldan elinde karnesi ile sevinçle evine döndüğünde öğrenir tüm gerçekleri... Peki şimdi ne olacaktı Safir ne tepki verecek? Öz ailesine alışabilecek mi? Hadi gelin bu küçük kızımızın hayatına bir göz atalımLengkap
Kalbimin Sesi (Asker Ve Doktorun Hikayesi)
⚠️Öncelikle her şey kurgudur⚠️ O beni bir uçuruma çekmişti, hiç tanımadığım biri? "Kimsin sen" Ellerimi tuttu "Kalbinin sesi sana kim olduğumu gösterecek" o uçurumdan beraber düşmeyede razıydım. O yabancı Ellerimi tuttu ve O benim Yuvam oldu. "O yuva benim başıma yıkıldı" Kalbimizin sesi hep doğrumu söyler? Sanmıyorum ama iyiki onu dinlemiştim. Vurulmuştum ama bu acı diğerlerinden daha farklıydı kalbimin tam içindeydi. Ellerimi bir kadın tuttu ve kimsesiz bir evden ibaretken beni bir Yuva yaptı, sokağımı mutlulukla doldurdu. Çıkmaz sokaklarımı açtı. O yollar Nereye gidiyordu bilmiyorum ama Hep onunla olucaktım Ne olursa olsun Yuvama dönecektim. Bu hikaye bizim hikayemiz, bu hikaye Kalbimizin sesi Şimdi Kalbimizi Dinlemenin zamanı ●İçerisindeki küfür vb. Sansürlenmiştir●Lengkap
AYPERİ/TAMAMLANDI
Ayperi... 24 yaşında evli Pilot bir hanımefendi. Ailesini tanımayan, tanımak istemeyen güçlü kadın. Bolat erkekleri 24 yıldır kardeşi sandıkları kıza büyük sevgi gösterirlerse, Ayperiye nasıl davranırlar? Gelin hep beraber öğrenelim. Klâsik abi kitabı. Mantıksız biri tarafından yazılmıştır. Çokta takmayın. Kitap, gece üçte gelen ilham perileri isteği üzerine yazılmıştır ~27072021Lengkap
AL SANCAK VE HİLÂL
Hem evli,hem asker hemde anne olan kadın mı? GERÇEK AİLEM KURGUSU! Ama bu sefer o kızımız evli, anne ve asker. "Ay birbirlerini bulur bulmaz analı kızlı bayıldılar!" 🤍 Tiktok hesabım: Lunaven 18.03.2025 tarihinde yazılmıştır.
Gönül Harbi (Gerçek ailem)
Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."
LAVİN
Lavin, 'babana bile güvenme' sözünü kulağına değil kalbinde sessizce çırpınan bir sızı gibi taşıyordu. Her atışında biraz daha derine işleyen, sustukça büyüyen, görünmeyen ama hep orada olan bir ağırlıktı bu... Çocukluğu, güvenin kırık aynasından süzülüp gelen keskin yansımalarla doluydu; neye elini uzatsa kesiliyor, kime sırtını yaslasa parçalanıyordu. Her anı, cam kırıklarının üzerinde yürüyormuşçasına ince bir acıyla örülmüştü. İnsanlara tutunmayı hiç öğrenememişti; ellerini uzattığında karşılaştığı hep soğukluk, hep boşluktu. Kalabalıklar içinde bile yapayalnız kalmanın ne demek olduğunu erken yaşta öğrenmişti. Tek sığınağı, annesinin sarılışında bulduğu o sessiz ve sıcak sevgiydi - fırtınanın ortasında soluk bir liman gibi... Onun kucağı, dünyanın tüm gürültüsünü susturabilen tek yerdi. Annesinin ölümüyle birlikte, Lavin'in içindeki son ışık da sönmüştü. Onu hayata bağlayan, karanlıkta yolunu bulmasını sağlayan tek parıltı yok olmuştu. Geriye sadece bir gölge kaldı-nefes alan, yürüyen ama yaşamayan bir gölge. Ta ki bir gün, griye boyanmış bir şehrin, unutulmuş bir kaldırım kenarında otururken... Bir yabancı, sessizce yanına yaklaştı. Hiçbir söz söylemeden, yalnızca elini uzattı ona. O an, Lavin'in donuk gözlerinde bir şey kıpırdadı-yıllardır kımıldamayan, kıpırdamaya cesaret edemeyen bir şey. O el, geçmişin tüm yükünü silip atmadı belki ama çok daha derin bir geleceğin ilk taşını döşedi. Lavin, ilk kez bir elin sadece uzatılmak için, sadece tutulsun diye var olduğunu fark etti. Ve belki de o anda, içindeki bütün duvarların çatladığını hissetti, birinin onu görmeye çalıştığını ilk kez o zaman anladı. Bazen insan, en çok unuttuğu yerde yeniden kendine rastlar...Lengkap
HİCRAN (Aile+ Askeri Hikaye)
Bir depremle dağılan bir hayat, yıllar sonra beklenmedik bir görevle geçmişine kavuşur. Mehir, çocukken ailesini kaybetmiş, kim olduğunu, nereye ait olduğunu bilmeden büyümüş bir kadın askerdir. Acıları içinde saklayarak güçlü kalmayı öğrenmiştir. Yolları, çocukluklarında bir zamanlar kesişmiş ama birbirlerinden kopmuş bir başka askerle, Alparslan'la yeniden kesişir. Sessizliğiyle Mehir'in kalbine dokunan bu adam, sadece geçmişin değil, geleceğin de anahtarı olur. Görev bilinciyle başlayan yolculuk, Mehir'i ailesine, kaybettiklerine ve hiç beklemediği bir aşka götürür. Hicran, vatan uğruna verilen mücadelelerin, kayıplarla yoğrulmuş geçmişlerin ve en önemlisi, yeniden doğan bir sevdanın hikayesi. İlk yayım tarihi : 23.04.2023
SAKLI BAHAR
22 yaşındaki genç bir kız: Aden. Canından çok sevdiği sevgilisi tarafından hamile kalır ama erkek arkadaşı bunu öğrendiğinde arkasına bile bakmadan gider. Ailesi ise kızı reddeder ve evden kovar. Bunun üzerine Aden kendi ayakları üzerinde durmaya çalışır. Kendi parasıyla tatlı bir mahallede kendisine bir ev tutar. Mahallenin abisi olarak bilinen Sarp ile tanışır. Kızın derdini dinleyen Sarp, ona bir omuz olmaya karar verir. Aden her şeyin güzel olacağını sanarken bir gün kapısına tanımadığı insanlar dayanır. Kimse içinde bulunduğu durumu hâlâ kavrayamamıştır. Bu insanlar Aden'e biyolojik ailesi olduklarını söylüyordur. Her şey güzel olacak derken işler daha da karışır. Ailesi Aden'i ve bebeğini isteyecek miydi? • gerçek aile • abimin arkadaşı • mahalle 🤍 İyi okumalar dilerim..
"Bana ocüymüş gibi bakmayı kes. İnsanım." Derin bir nefes aldıktan sonra dolunaya baktım. Bu gece beni aydınlatmak ona düşmüştü. "Ayrıca göbeğin sana pek yardımcı olmuyor. O ağaç senden birkaç beden daha küçük." Beklediğim gibi birkaç homurtu duyduğumda ağacın arkasına saklanan genç çocuk kendini açık etti. Titreyen bedenini gördüğümde sıkkın bir nefes bıraktım. "Şu gözlerini çek üzerimden velet."dişlerimi sıkarak söylediklerim onu daha da korkutmuş gibi titremesi arttığında kendimden bir kez daha iğrendim. Üzerimde üniformam ile birçok çocuğun hayalini süslerken başka bir çocuğu benliğimle korkutuyordum. "Korkacak bir şey yok. Bir tanıdık." Kaşlarımla arkamdaki mezarı işaret ettiğimde çocuk kalkan kaşları ile bana sanki bir hayaletmişim gibi bakmaya devam etti. "Ne var ulan?! Babamızın mezarına ziyarete geldik işte! Niye mezardaki benmişimde dirilmişim gibi bakıyorsun?" Sağ elinin işaret parmağı titrek bir şekilde havalanıp arkamdaki açık mezarı işaret ettiğinde "Babanın mezarını mı kazdın yani?"diye sordu. Sanki çok normal bir şeymiş gibi sakince omuzlarımı silktim. "Senin mezarını mı kazmalıydım?" "Hayır tabiki de!"diye cırladığında diğer eliyle hızlıca ağzına kapattı. "Abla Allah'ını kitabını seversen senin akşam akşam başka işin yok muydu ya?!" "Niye lan? Bu akşam müsait değil miydi?"
Detail lengkapPanduan Muatan