ANSIZIN

Dünyayı iki şey yönetir: Çelikten çizgiler ve o çizgilerin arasındaki görünmez boşluklar.

Kadın, o boşlukları kendi zihninde ilmek ilmek ören bir dehaydı. Kaçtığı karanlığın ortasında, kimsenin göremediği ihtimalleri hesaplar, kendi sessizliğinde devasa kaleler inşa ederdi. Onun dünyasında korkuya yer yoktu; sadece sayılar, kodlar ve kusursuz bir nizam vardı.

Adam ise o çelikten çizgilerin ta kendisiydi. Dağların ayazında namlusunu ölüme doğrultan, tek bir emriyle fırtınalar koparan bir irade. Teferruatsız, keskin ve tavizsiz.

Ama hayat, en kusursuz nizamı bile tek bir saniyede darmadağın edecek kadar acımasızdır.

Telsizler sustuğunda, o çelik çizgiler kırıldı. Sinyaller kesildiğinde, adam hayatında ilk kez o görünmez boşluğun içinde kayboldu. Ve zırhlı bir kapı aralandığında; koca bir dünyaya meydan okuyan o çelik irade, bir kadının incecik parmak uçlarında diz çöktü.

Bu, bir kurtarılma hikayesi değil. Bu, birbirinin yıkımından doğan iki kusursuz nizamın, ulu bir çınarın gölgesinde tek bir nefese dönüşmesinin hikayesi.

Çünkü en büyük yangınlar, hiç beklenmedik bir anda...

ANSIZIN başlar.

(Kitabın her türlü içeriği , kapak tasarımı , kurgu ve işleyiş tarafıma aittir.)