Changes || Yoonmin
- Reads 4,876
- Votes 309
- Parts 40
Ongoing
Last published Sat, Aug 2, 2025
Plany na przyszłość są bardzo ważne. Możemy w ten sposób wybrać sobie jak chcemy aby wyglądało nasze życie. Niektórzy planują wszystko od A do Z. Inni czasem spontanicznie dodają punkty do listy. Co jeśli w planie jednak pojawi się luka, jak wrócić do wersji początkowej?
Co się stanie, gdy w nastoletnim życiu pojawi się uczucie, niepewność i głupie zauroczenie?
przecież obiecali sobie, że to co działo się w wakacje nie idzie z nimi do szkoly i wracają do udawania, że się nie znali.
Czyli szkolny yoonmin, taegguk i namjin.
Opis się pewnie zmieni, bo wiecie... To dopiero początek.
All Rights Reserved
#62
taegguk
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
JEDEN WERS || OKI
Była dla niego ciszą w świecie, który od dawna nie potrafił już zwolnić. Kimś, kogo znał od lat, a mimo to dopiero jedno spojrzenie i kilka wyśpiewanych wersów sprawiły, że zaczął dostrzegać ją naprawdę. On z kolei był dla niej historią, której nigdy nie planowała napisać, a jednak z każdą kolejną stroną coraz trudniej było jej odłożyć ją na półkę. Nie był człowiekiem, którego łatwo było zrozumieć. Nosił w sobie zbyt wiele przemilczeń i zbyt wiele prawd ukrytych między słowami piosenek. Ona wierzyła, że pod całym tym hałasem istnieje ktoś, kto potrafi kochać równie szczerze, jak obiecuje. Nie wiedziała jeszcze, że niektóre serca pękają nie z braku miłości, lecz pod ciężarem kłamstw, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. „- Przecież ty chciałeś mieć tylko kogoś z kim mógłbyś grać na scenie. - wyszeptałam. - Nie mam racji?"
Ninjago || My Lightbringer
Wszyscy wiemy, jak skończyły się historie, które opowiedziało już setki ludzi. Jednak nikt nie wie, jak skończyła się ta, której nie opowiedział jeszcze nikt. Bo życie to nie bajka, nie ma gwarancji szczęśliwego zakończenia. [Ninjago Fanfiction Lloyd x Lea] Ninjago ponownie staje w obliczu zagrożenia. Koniec jest bliski, a zielony ninja znowu musi zmierzyć się z demonami przeszłości. Powróciły, by siać zamęt i potępienie. Żeby znowu zmienić bieg historii, w sposób taki, aby tym razem nikt się nie dowiedział. Jakie tajemnice skrywają jeszcze głębiny tego chorego, popsutego świata? [18+] TW krew, samookaleczanie, destrukcyjnie myśli, przemoc, przemoc seksualna, możesz się zakochać, uzależnienia, śmierć![[T] Carpathian | Dramione](https://img.wattpad.com/cover/407926603-256-k450319.jpg)
[T] Carpathian | Dramione
Rozległe góry rumuńskiego rezerwatu smoków stanowiły idealną okazję do odnalezienia siebie na nowo. Bujna przyroda. Majestatyczne bestie. Miało to być ucieczką dla Hermiony. Tyle że nie była jedyną osobą, która miała taki plan. Minęły cztery lata, odkąd widziała go po raz ostatni i, o ile jej wiadomo, nikt inny w Wielkiej Brytanii też go nie widział. Plotki rozprzestrzeniły się jak chwasty po tym, jak nie wrócił na drugą połowę ostatniego roku w Hogwarcie. Nawet Hermiona nie była w stanie oprzeć się pytaniu, które nurtowało prawie wszystkich uczniów: gdzie podział się Draco Malfoy? Najwyraźniej teraz znała odpowiedź. Tytuł oryginału: Carpathian Autor oryginału: niffizzle Ilość rozdziałów: 22Complete
teacher's pet | yoonmin
Gdy w akademiku pojawia się plotka o „zaliczeniu za zaliczenie", Jimin zaczyna rozważać coś, czego nigdy nie brałby pod uwagę. Między uczniem a profesorem rodzi się gra - pełna napięcia, spojrzeń i niedopowiedzeń - w której stawką staje się nie tylko ocena, lecz także granice, które Jimin jest gotów przekroczyć, byleby tylko nie przynieść wstydu swojemu ojcu.
CEO
Historia osadzona jest w realistycznym świecie korporacyjnym, ale w ramach konwencji omegaverse. Nie znają się, a pracują w tej samej firmie. Co się stanie, gdy ich światy się ze sobą skrzyżują?
Potwór, który nie chciał zbawienia | Damon Salvatore
Bo czasami najstraszniejszym potworem nie jest ten, który pije krew, ale ten, którego zaczynasz kochać.
Należę Do Ciebie, Baby | Oskar Oki Kamiński
Oskar „Oki" Kamiński żyje w świecie, w którym wszystko jest głośne: sceny, światła, ludzie, oczekiwania. Nauczył się grać role i znikać w tłumie, nawet gdy wszyscy patrzą tylko na niego. Dopiero poza sceną zostaje cisza, ta prawdziwa, w której nie trzeba nic udowadniać. Oktawia Jaworska od zawsze wiedziała, że nie męczy jej hałas, tylko samotność. Interesują ją rzeczy niewypowiedziane, momenty zawieszone pomiędzy jednym spojrzeniem a drugim. Nie szuka fajerwerków, tylko obecności, która nie znika, gdy gasną światła.Complete
BACKSTAGE PASS | OKI
Aurelia Ostrowska to dwudziestoczteroletnia aktorka, która pomimo swojego młodego wieku i braku długoletniego stażu, zdobyła mnóstwo nagród. Gra w najlepszych polskich produkcjach filmowych, a jej szybko rosnąca kariera, pozwala jej wejść na arenę międzynarodową. Oskar Kamiński to dwudziestosześcioletni raper, znany w muzyce jako Oki. Zdobywa miliony odsłuchów, na jego koncerty przychodzi tysiące fanów. Tworzy to co kocha, a otacza się ludźmi z tym samym powołaniem oraz pasją. Wystarczył jeden wyjazd do Nowego Jorku. Ona - w ramach nowej umowy, która miała pozwolić jej przedostawać się do świata filmu na większą skalę. On - w celu nagrania nowego albumu, który miał zostać jego największym projektem dotychczas. Jeden wieczór, nowojorski klub, a później... zapomnienie.
Była dla niego ciszą w świecie, który od dawna nie potrafił już zwolnić. Kimś, kogo znał od lat, a mimo to dopiero jedno spojrzenie i kilka wyśpiewanych wersów sprawiły, że zaczął dostrzegać ją naprawdę. On z kolei był dla niej historią, której nigdy nie planowała napisać, a jednak z każdą kolejną stroną coraz trudniej było jej odłożyć ją na półkę. Nie był człowiekiem, którego łatwo było zrozumieć. Nosił w sobie zbyt wiele przemilczeń i zbyt wiele prawd ukrytych między słowami piosenek. Ona wierzyła, że pod całym tym hałasem istnieje ktoś, kto potrafi kochać równie szczerze, jak obiecuje. Nie wiedziała jeszcze, że niektóre serca pękają nie z braku miłości, lecz pod ciężarem kłamstw, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. „- Przecież ty chciałeś mieć tylko kogoś z kim mógłbyś grać na scenie. - wyszeptałam. - Nie mam racji?"
More detailsContent Guidelines