KANLI ELLER

- Aç şu kapıyı! Odada olduğunu biliyorum, Zeynep!
Sesini tanıyordum. Öfke... sabırsızlık... kontrolsüzlük.

- Aç diyorum sana! Yoksa kıracağım bu kapıyı!
Sonra kendi kendine mırıldandı:

- Bunu sen istedin...
Bir anda kapının kırılma sesi yankılandı. Yatağımdan fırladım. Ateş içeri daldı. Gözleri kan çanağına dönmüştü. Üzerime doğru yürüyordu; her adımı tehditti.

- Neredesin sen üç gündür?! Ne oluyor sana? Derdin ne senin? Beni delirtmek mi istiyorsun?!
Al o zaman... deli Ateş bu!
Sesini yükseltiyordu.

- Üç gündür evden çıkmamışsın! Bir de utanmadan Ayşe Hanım'a evde değilim diye yalan söyletiyorsun!

-Sana kuş uçsa benim haberim olur demedim mi?!
Gözleri korkutucuydu. Zaten deliydi... bugün ise ekstra öfkeyle gelmişti.
Umursamaz görünmeye çalışarak omuz silktim.

- İşlerim vardı, dedim.
Bu...
Son damlaydı.
Bir anda yanıma geldi. Kolumdan sertçe kavradı. Canım yandı ama ses etmedim. Simsiyah gözlerini gözlerime kilitledi.

- Ya bana derdin neyse söyleyeceksin...

- Ya da günlerce ikimiz de bu odada oturacağız.
Dişlerini sıkarak konuşuyordu.

- Ne dediğimi... ne yapabileceğimi biliyorsun.
Yutkundum.
Kalbim çırpınıyordu ama geri adım atmadım.

- Hiçbir derdim yok. Bir iki gün kafa dinlemek istedim sadece, dedim.

- Kafa dinlemek mi? Hepsi bu mu? dedi alayla ama sesi titriyordu.

- Evet. Hepsi bu kadar.
Uzun uzun baktı bana. İlk defa... kırılmış gibiydi.

- İyi o zaman, dedi kısık bir sesle.
Kafan yerine gelince... dönersin aramıza.
Arkasını döndü ve hızla çıktı. Aşağıdan kapının sertçe kapanma sesi geldi.
Ev... sessizliğe gömüldü.
Dizlerimin bağı çözüldü. Yatağa oturdum.
Kırılmıştı.Bana kırılmıştı.
Ama başka çarem yoktu. Ondan uzak durmam gerekiyordu.
Üç gündür bunu düşünüyordum. Düğün günü nikâha kadar yanlarında olacaktım. Nikâhta... kimseye görünmeden gidecektim.
Yurt dışına.Bir daha dönme