Ateşten aşk
- LECTURAS 112,450
- Votos 3,232
- Partes 47
Quizás también te guste
Letavitsa | Yalı Çapkını
WattpadFanficsTR Türk Dizisi Dünyası okuma listesinde! İki eliyle kulaklarını kapatmış, "Susun artık." diyordu. Odasında tek başınaydı, konuşan kimse yoktu. Hep bir konuşanı olsun istiyordu fakat içindeki ses bu çağrıya "Ne dilediğine dikkat et," dercesine mızraklı bir yanıt vermişti. Etrafta kimse de yokken üstelik neyin seremonisiydi tüm bu yaşanan acı nöbetleri... Kafasının içinde, onu hep dibe iten, ancak oraya layık olduğunu ve tüm insanlığın onu parmaklarıyla gösterip güldüğünü söyleyen o ses karanlıkların içinden bir uğultu halinde sarmıştı tüm benliğini. Mağarasına gitmek istiyordu. Bazı gizli cevapların kulağına fısıldandığı, soğuk, kuru ama dermanını bulabildiği mağarası. Dermanı için bu sefer kulağına fısıldayan olmadı, onun yerine kendisine bir ejderha hediye edildi. Mağara bu sefer aşırı cömertti. Aldı o ejderhayı, sevemese de canını da yaksa, elleriyle büyüttü. Sonra kafasındaki uğultuların, karanlıkların üstüne saldı. Ejderha, onun içindeki tüm karanlığa alevler püskürttü, aydınlattı. O aslında sadece ona gülenler pişman olsun isterken, ejderha ona gülen tüm insanlığı yaktı, kül etti. Üstelik sadece gülenler değil yaklaşan her şey yandı. Çünkü bilirsiniz bir ejderhayı eğitemezsiniz. Onlar sadece yakar. Ejderhasının yakım-yıkımından biraz da olsa keyif aldığını hissetti. En azından sesler nihayete ermişti, mutluydu. Hislerini paylaşma ihtiyacı duyuyordu fakat herkes ve her şey yanıp bitip kül olmuştu. Başını eğdi, yanık ve kanlı ellerine baktı, gülümsedi "Keşke en azından bir konuşanım olsaydı." diye iç geçirdi. Bu, içiyle yaptığı son konuşmasıydı... #dizi - 1. |13.04.23| #hayrankurgu - 3. |16.08.23|Concluida
Kül ve Kar
Karanlık bir dönemin ortasında, imkânsızlığa direnen bir aşkın hikâyesi.
Yakın ama Uzak
Bazı insanlar sevmek için doğar, bazıları ise sevdiklerini saklamak için... Onlar kalbini saklayanlardı. Çünkü birbirlerine yakındılar ama yasaktılar. Aynı gökyüzünün altında nefes alıyor, aynı kaderin içinde susuyorlardı. Aralarındaki sessizlik kırılmıyordu; çünkü kırılırsa yalnız sözler değil, hayatlar da dökülecekti. Bir bakış, bir duruş, bir yarım kalan dokunuş... Her şey söylendi, ama hiçbir şey söylenmedi. Bu hikaye, konuşursa kaybedecek olanların, susarsa içten içe yananların hikâyesi. Yakın ama uzak. Suskun ama derin. Yasak ama vazgeçilmez. Bu bir aşk hikâyesi değil yalnızca. Bu, kaderin sessizlikle sınadığı iki yüreğin hikayesi. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ FATMA MELEK VE FLAVİUS (AKŞORA) Onlar sevmiyor gibi görünmek zorunda kalan iki insan. Kalplerini saklamalarının sebebi korku değil, yasak. Konuşmamalarının nedeni sevgisizlik değil, sessizlik onların tek güvenli alanı. Fiziksel olarak yan yanalar, ama kader onları aynı anda hem yakın hem uzak kılıyor. "Sana dokunamam ama senden de vazgeçemem." "Adını anarsam yanarım, susarsam içimde yanar."
alev alev | asi & alaz
Kızın sesini duyunca Alaz'ın omuzları gevşedi. "Öldüm, Asi." Gözlerini kızın yüzünde dolaştırdı. "Sensiz geçirdiğim her gün biraz daha öldüm." Asi alt çenesini buruşturdu. "Ölmedin, Alaz, bak hayattasın." Sesi titriyordu. 24mayıs- başladı.Concluida
farzet, veliaht one shots
bir şehrin içinde neler döndüğünü anlamak istiyorsan, o şehrin otogarına bakacaksın.
Acinin üstesinden gelmek
Üzgünüm...Artık güçlü değilim...her savaş beni daha çok mahvediyor,her eleştiri beni daha çok incitiyor,her yorum beni saatlerce düşündürüyor,yansımamı her gördüğümde daha fazla kusur buluyorum... her kesik daha derine iniyor, gözyaşlarını tutmak daha da zorlaşıyor. Sahtesi en zor gülümsemeler ve hepsinden kötüsü, beni en çok inciten şey.... Seni kaybettim ve her zaman kalbimde olmana rağmen herkesin nasıl uzaklaştığını görüyorum, sen bile.Concluida
WattpadFanficsTR Türk Dizisi Dünyası okuma listesinde! İki eliyle kulaklarını kapatmış, "Susun artık." diyordu. Odasında tek başınaydı, konuşan kimse yoktu. Hep bir konuşanı olsun istiyordu fakat içindeki ses bu çağrıya "Ne dilediğine dikkat et," dercesine mızraklı bir yanıt vermişti. Etrafta kimse de yokken üstelik neyin seremonisiydi tüm bu yaşanan acı nöbetleri... Kafasının içinde, onu hep dibe iten, ancak oraya layık olduğunu ve tüm insanlığın onu parmaklarıyla gösterip güldüğünü söyleyen o ses karanlıkların içinden bir uğultu halinde sarmıştı tüm benliğini. Mağarasına gitmek istiyordu. Bazı gizli cevapların kulağına fısıldandığı, soğuk, kuru ama dermanını bulabildiği mağarası. Dermanı için bu sefer kulağına fısıldayan olmadı, onun yerine kendisine bir ejderha hediye edildi. Mağara bu sefer aşırı cömertti. Aldı o ejderhayı, sevemese de canını da yaksa, elleriyle büyüttü. Sonra kafasındaki uğultuların, karanlıkların üstüne saldı. Ejderha, onun içindeki tüm karanlığa alevler püskürttü, aydınlattı. O aslında sadece ona gülenler pişman olsun isterken, ejderha ona gülen tüm insanlığı yaktı, kül etti. Üstelik sadece gülenler değil yaklaşan her şey yandı. Çünkü bilirsiniz bir ejderhayı eğitemezsiniz. Onlar sadece yakar. Ejderhasının yakım-yıkımından biraz da olsa keyif aldığını hissetti. En azından sesler nihayete ermişti, mutluydu. Hislerini paylaşma ihtiyacı duyuyordu fakat herkes ve her şey yanıp bitip kül olmuştu. Başını eğdi, yanık ve kanlı ellerine baktı, gülümsedi "Keşke en azından bir konuşanım olsaydı." diye iç geçirdi. Bu, içiyle yaptığı son konuşmasıydı... #dizi - 1. |13.04.23| #hayrankurgu - 3. |16.08.23|
Más detalles