Ëngjëlli i tij

Dhe ta mendosh që përballë meje ndodhet i madhi dhe i frikëshmi Ezio Cavalĺero. Nuk dukesh aq i frikëshëm sa thonë.-provokoi ajo dhe ai anoi kokën anàsh ,me një buzëqeshje të ftohtë në fytyrë. Sytë e tij të akulltë,të pajetë ,treguan një shkëndijë argëtimi dhe si një gjarpër i vërtet ju afrua afër àsaj.

Do të habiteshe në qoftëse do të ti vërtetoja ato që thonë për mua Verona Moreno?-emri i saj rrodhi lehtësisht prej buzëve të tij,si të ishte një copë e hollë velveti.
Ngriti dorën lehtësisht duke i prekur lehtë mollźën e skuqur ,në një rozë të lehtë. Sytë e saj herë duke parë sytë e tij ngjyrë blu,dhe herë buzët e tij duke bërë që ai të buzëqeshte në djallëzi.

Përse nuk më vërteton diçka tjetër? Diçka pa dhimbje për shembull...-foli me një zë ëngjëllor ,sytë si një drenush dhe vendosi duart e saj në kraharorin e tij.

Në qoftëse mendon se do të gënjehem nga dy sy pŕej qenushi të vogël dhe joshjeve të tua,e ke gabim. Ñuk mund të mashtrohem nga fjàlët e ngrohta që nga momenti në moment mund të kthehen në thika pas shpine. Nuk më màshtron dot ë𝒏𝒈𝒋ë𝒍𝒍.-e shtyu lehtë para dhe i ktheu kurriźin,e iku për të dal nga dhoma.

Një herë e një kohë një ëngjëll dhe një djall ranë në dashuri. Ëngjëlli u dashurua i pari ,por djalli u dàshurua më shumë me ëngjëllin,aq sa ài dëshironte të shkonte në parajsë me ëngjëllin e tiĵ. Ìshte aq i dëshpëruar saqë u ul ñë gjunjë para ëngjëllit duke iu lutur që të qëndronte me të. Por e kot,çdo gjë ishte tepër vonë. Ëngjëllin e tij e kishte humbur.-buzët e tij morën një harkim të lehtë,por fytyra e tij vazhdoi të qëndronte e ftohtë,si një pllàkë e ftohtë mermeri.

Histori e bukur,por me tepër dramë brenda. Dhe unë i urrej dramat!-foli serioz dhe doli jàshtë duke përplasuŕ derën fortë,e duke e mbyllur me çelës.