
Susacak çok zamanım oldu. Konuşmaya mecalim yokken, susmak için hep dinçtim. Dilimin yorulduğu sessiz çığlığımı bastırmak yüreğimin darlığını bastırmaktan daha az yakıverdi canımı. Herşeyi sineye çekmem çok zaman alır gibi, zaman da beni benden alır gibi... yeni bir sayfada açsam tükenmiyor yazmaya başladığım kalemim, hep aynı edayla devam ediyorum ne olduğuna anlam veremediğim şeyleri yazmaya. Yaşamaya yakın ölümle burun buruna kalmış bir kanser hastası gibi eriyor vücudum. Acı kalbimin en ücra köşesinde durup bütün bedenime iletiyor sızıyı, ellerim uyuşuyor. Gözlerim yaşarıyor, gülüşlerim soluveriyor en güzel yıllarımı benzettiğim bir gül gibi... en güzel çağlarımda küsüyorum kocaman içi bomboş kalplerle dolu aptal insan dünyasına...Todos los derechos reservados
1 parte