YALNIZ KALANLAR

YALNIZ KALANLAR

  • WpView
    Reads 4,601
  • WpVote
    Votes 389
  • WpPart
    Parts 26
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Thu, Jul 24, 2025
Buzu andıran, duygusuz mavilerimi onun okyanus kadar derin mavilerine diktim. "Neden!? Neden bana böyle davranıyorsun!? Ailem bile beni terk etmişken neden beni bırakmıyorsun? Neden gitmeme izin vermiyorsun?" Belimi kavrayan eli bedenlerimizi birleştirdiğinde okyanuslarını dudaklarıma dikti. "Çünkü; buzullar okyanusa aittir, buz parçası." Ona ait olduğumu, onunla olmam gerektiğini fısıldadı ve devam etti: "Ve okyanuslarda buzulları olmadan yapayalnızdır." . . . Günün sonunda yalnız kalanlara... . İyi okumalar...
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MANOLYA (ARA VERİLDİ)
  • KAN VE BUZ | BxB
  • KANLI HARBİYE
  • Yüzbaşı "Kan"🩸
  • ÇİÇEKTEN TAÇ
  • Garip Bir Öykü
  • Küçük Ağa Bxb
  • SENİ YAZDIM KALBİME
  • Gecenin Komutanı
  • Sancak

Bir sabah uyandığında evli olduğunu öğrensen... Üstelik hiç görmediğin biriyle. Manolya için her şey sıradandı. Ta ki karşısına Aziz Beyrut çıkana kadar. Aziz Beyrut. İsmi fısıltıyla anılan, sözü kanun sayılan bir adam. Ve onun elindeki aile cüzdanında yazan tek bir gerçek: Evlenmişlerdi. Ne aşk vardı. Ne rıza. Ne de açıklama. Sadece tek bir cümle: "Boşanamayız." Ama asıl soru şu: Bu evlilik bir hata mıydı... Yoksa planlanmış bir hamle mi? Güçlü bir adam. Boyun eğmeyen bir kadın. Ve ikisinin de henüz görmediği bir oyun. Çünkü bazen bir imza, bir kurşundan daha tehlikelidir. Ve bazen ölmek değil, birlikte yaşamayı seçmek en büyük savaştır.

More details
WpActionLinkContent Guidelines