KUMTEPE

Yağmur ben.

Bazı insanların hissettiği bazılarının ise sadece ıslandığı, o iki heceli kelime.

Yağmurdu çiçekleri büyüten, ormanları yaşatan; gökleri kabartan, bulutları dolduran.

Bir bulutun hüznüydüm ben, dolup taştığım ve içinde barınamadığım bir buluttan gelmiştim dünyaya. Birer birer düşmüştüm herkesin üzerine, bazıları şemsiye açmış bazıları eteklerini aça aça dans etmişlerdi benimle.

Bazen bir sağanak yağışla, bazen de sakin sakin girerdim hayatlarına insanların. Yaz kadar sıcak, bir kış kadar soğuktum kimi zaman.

Ve bir güneşle açtım, bir Mehri'yle tanıştım.

Mehri.

Güneş.

Benden sonra bir güneş açmıştı dünyaya.

Tüm kasveti, bütün karanlığı almıştı içinden. Bir aydınlık kurmuştu varlığıyla.

Ve şimdi, bu güneş ve yağmur birleşmişti.

Bütün o kasvetin, karanlığın arasından bir gökkuşağı yaratacaklarına inanıyorlardı.

Ben o Yağmurdum, o ise Mehri.

Belki de o gökkuşağına kavuşabilmek için bu kasvete, bu karabulutlara katlanmak zorundaydık.

-
06 Aralık 2023

Tüm hakları saklıdır.