-Kül Kokan İnsanlar-

Ne zamandan beri bu yalnızlığım. Kayıplar...kayıplar, sonu gelmiyor.

Kaderin ağları birleşerek boynuma dolanan bir urgan oldu anne..

Nefesim kesiliyor, sesim çıkmıyor. Gri dumanlar soluk boşluğumu dolduruyor.

Ateş...

Anne ben hiç olmadığım kadar yalnızım şimdi, ne yapacağım..?

Anne yalnızlık paylaşılmaz değil mi..?

Anne ben yanıyorum! Hayır yanmıyorum ama çok yandım, şimdi dindi alevlerim.

Anne ben kül kokuyorum...