The Hunger Games - KosoBaba
- Reads 26
- Votes 2
- Parts 2
igrzyska śmierci? czy może zjebania?
ogólnie trochę mija się to z fabułą ale staram się zachowywać ważne cechy thg bo nie pamiętam tego prawie wgl i wspomagam się internetem
dlatego nie zdziwcie się że z dystryktu nie idzie dwóch trybutów tylko jeden
MY THG AU
btw to że zuza jest na pierwszym planie. na okładce nie znaczy że jest główną postacią
tak mi pasowało wklejenie twarzy (znaczy to prawdziwi my)
słowo bruhnąć powstało na potrzeby tego ff dziękuję za uwagę
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Ten jeden uśmiech (ZAKOŃCZONE)
Jedyne co przeszkadza Brendzie na upragnionym urlopie to przystojny Włoch, który uczepił się już w samolocie. To miały być wakacje marzeń na gorącej wyspie. Miała odpocząć i naładować pozytywną energią. Niestety, lub stety na jej drodze staje Patrizio, który podczas kolacji dosiada się do stolika i bezczelnie kradnie rogalika z Brendy talerza. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że był to ostatni smakołyk jaki wyhaczyła na koniec kolacji. Rozpoczyna to serię różnych zdarzeń między nimi. Do tego stopnia, że mężczyzna w jej oczach okazuje się być po prostu dupkiem. Jednak wszystko zmienia się w momencie, gdy ratuje dziewczynę z opresji. Historia pisana w duecieComplete
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete
Nadzieja współczesności
Widziałam wzburzone fale, uśmiechy na twarzy swego rodzeństwa, ale nagle wszystkie dobre wspomnienia, zostały mi odebrane. Nigdy nie znałam przyczyny, nigdy nie otrzymałam odpowiedzi, gdy zapytałam dlaczego. Moja nieskazitelna dusza, przybrała kolor krwi. Oni nie zdołali mnie zniszczyć, to ja niszczyłam ich. Dzięki swojej inteligencji i urodzie, doszłam na szczyt wszyscy padali mi do stóp, każdy chciał być u mojego boku. Przez swoje imię, miałam wielu wrogów. Ale na dźwięk tego imienia, drżeli z strachu. Poznaj losy Nergisşah Haseki SultanComplete
Brak tytułu
Byt jest, a niebytu nie ma... Ależ jeśli może istnieć "zewnątrz" i "wewnątrz" czemuż by nie byt i nie niebyt? Wewnątrz wszystko jest inne. Wewnątrz wszystko jest dziwne. Wewnątrz nie ma nic. Niebytu nie można opisać, określić, a więc go nie ma. Istnieje więc tylko byt. Byt niezmienny, jednolity, jednoznaczny, niezmienny. Byt stanowi jedność? Więc jak to? Jak skoro można dotknąć choć dotknąć nie można, jak skoro można zobaczyć choć... nie można zobaczyć? Gdzie więc wewnątrz? Gdzie więc ja i on? Nienazwane nie istnieje dla Nas. Nazwac cosComplete
Potrzebuję Cię...
Szłam pustymi ulicami mojego osiedla. Wiatr rozwiewał mi włosy. Zmarznięte dłonie włożyłam do kieszeni kurtki. Nie wzięłam rękawiczek. Nie szkodzi. I tak niedługo wrócę do domu. - Julia! - usłyszałam za sobą czyjś głos. Odwróciłam się. - Krzysiek? Co ty tu... - Pomyślałem, że może chcesz pogadać - dobrze wiedział, że mam problem i nie chciał zostawić mnie samej. - Ty zawsze wiesz, kiedy cię potrzebuję - uśmiechnęłam się. - Jak tam? - Coraz gorzej. Mama w nocy płakała, tata próbuje być silny, ale też się denerwuje, a ja... - głos mi się łamał. - Nie jest dobrze. Krzysiek przytulił mnie. - Nadal żadnych informacji? - spytał. ...Complete![[Oneshot] Sławomira Domańskiego droga do Nieba](https://img.wattpad.com/cover/165635806-256-k607608.jpg)
[Oneshot] Sławomira Domańskiego droga do Nieba
Ginie szlachcic. Zostaje ścięty za morderstwo i bluźnierstwa przeciw królowi. Nie na to jednak zasłużył. W takim razie, na co innego? Czyżby na zrozumienie? Ten utwór powstał przez inspirację Dziadami cz.II Adama Mickiewicza i nie jest oparty na faktach historycznych, jedynie na mojej interpretacji tychże faktów. Okładkę wykonała fantastyczna @Ogorek00 <3Complete
Po trzeciej stronie
Wieloświat jest sceną, a ludzie to marionetki grające wciąż te same role w równoległych rzeczywistościach ku uciesze Boga i jego Magów. Ich opowieści nic nie znaczą, zataczają wciąż koło i raz za razem kończą się tak samo tragicznie. Nie ma od nich ucieczki, a jednak ktoś złamał prawa rządzące tym dziwacznym teatrem i zakłócił chwiejny porządek. Irys to nastolatka obdarzona okruchem mocy i posługująca się skradzionym zegarkiem jednego z Magów, którego używa, żeby przenosić się między wymiarami. Ma jeden cel - ocalić młodszą siostrę. Dlatego decyduje się wyruszyć na wyprawę przeciwko Kruczemu Królowi, porywającemu dzieci do swego latającego zamku. Na swojej drodze napotka wiele kłopotów, ale też zawrze nowe przyjaźnie. Czy tym razem uda jej się przybyć na czas? Okładka autorstwa @Tea-AmoComplete
Zwiadowcy - Nie każdy
II cz. ,,Zwiadowcy - Nie zawsze" Samotność to jedno z gorszych odczuć. Jeśli ból da się przezwyciężyć i poradzić sobie z nim, tak samotność będzie z nami, dopóki ktoś nam nie pomoże. Tego nie da się zwalczyć samodzielnie. Tutaj potrzeba pomocy i wsparcia. Will odczuwa podobne emocje po opuszczeniu Redmont. Coraz bardziej zaczyna mu brakować bliskich - przyjaciół i rodziny. Coraz lepiej odczuwa pustkę w sercu pozostawioną przez pewnego mrukliwego zwiadowcę. I dopiero teraz dochodzi do niego co zrobił... Ale Will nie zamierza się poddać. Nie zatrzyma się póki nie osiągnie swojego celu... W tym samym czasie Gilan przechodzi żałobę po stracie dawnego mentora i przyjaciela. Dochodzi do niego smutna prawda i świadomość, że nie cofnie czasu. I że nic nie będzie takie samo. Ale musi się pozbierać. Świat nie zatrzyma się w miejscu, a Crowley i Halt pozostawili mu cały korpus do opieki i on nie zamierzał ich zawieść. Ale czasem jest to trudniejsze, niż się wydaje... Ale nie tylko Gilan przechodzi trudne chwilę. Również dla Horace'a ta sytuacja jest nie zwykle skomplikowana. Sam z trudem podnosi się po stracie córki, a teraz musi ponownie uratować Araluen. I pomimo że i on, i Gilan, i ich przyjaciele są w rozsypce muszą się szybko zebrać. By ponownie stanąć przed wyzwaniem i pomóc światu. Ten ostatni raz. Bo każdy ma swoje limity. Aż tu nagle na światło dzienne wychodzą nowe informacje. Bohaterowie dowiadują się o czymś co wcześniej nie było im znane. Zaczynają patrzeć na wszystkie wydarzenia z innej perspektywy. Tracą swoje stare poglądy i orientują się, że cała ta historia ma drugie, ukryte dno...Complete
![Moja Mała Tancerka (czyli baśń o tańcu pośród ciemności) [ZAKOŃCZONE]](https://img.wattpad.com/cover/369888008-256-k893114.jpg)
Jedyne co przeszkadza Brendzie na upragnionym urlopie to przystojny Włoch, który uczepił się już w samolocie. To miały być wakacje marzeń na gorącej wyspie. Miała odpocząć i naładować pozytywną energią. Niestety, lub stety na jej drodze staje Patrizio, który podczas kolacji dosiada się do stolika i bezczelnie kradnie rogalika z Brendy talerza. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że był to ostatni smakołyk jaki wyhaczyła na koniec kolacji. Rozpoczyna to serię różnych zdarzeń między nimi. Do tego stopnia, że mężczyzna w jej oczach okazuje się być po prostu dupkiem. Jednak wszystko zmienia się w momencie, gdy ratuje dziewczynę z opresji. Historia pisana w duecie
More detailsContent Guidelines