CANHIRAŞ

CANHIRAŞ

  • WpView
    Membaca 19,586
  • WpVote
    Vote 1,703
  • WpPart
    Bab 17
WpMetadataReadBersambung
WpMetadataNoticePublikasi terakhir Rab, Agt 27, 2025
B. T. 30.12.2023 ~TURGUT ALPDOĞAN~ O'nu ilk gördüğümde bir Ramazan Akşamıydı. Elimin kirine, üniforma'mın tozuna rağmen kapısını sonuna kadar aralamış, sofrasına buyur etmişti beni. şaşırdım. kim kirli bir adamı evine almak isterdi ki? o aldı . Aşını ,bir kap sıcak yemeğini paylaştı, kendisi yemedi elindekini de bana verdi . Mani olamadım ,o an sıcacık bir his aktı kalbime. kocaman yüreğiyle, küçücük evine elimdeki silahtan bir an korkmadan beni sığdırmayı başardı. örtülerle kaplı bedenine, mesafeli sesine ve gözlerime bir an değmeyen gözlerine rağmen durduramadım. gülüşleri ile bir tohum ekti gönlüme ... ♡ ~YAREN KAYA~ ikinci karşılaşmamız ilk'i gibi Güzel bir anda değildi Elinde yine silah'ı vardı fakat bu sefer korkutucu geldi gözüme . Eli yüzü is içindeydi. yıkılmaz bir kale gibi görünen kocaman omuzlarına bir dünya acı yüklenip çıkmıştı bu sefer karşıma. gözlerine baktığımda acı ile titreşen harelerinden anladım. Şehidimiz vardı! kendi acımın şokunu atamadan O'nun acısından da pay biçtim omuzlarıma . benim canım'a denk gördüğüm her birini evladım gördüğüm öğrencilerimi öldürmüştü o hainler onun ise Silah arkadaşlarını. elini omuzlarıma koyup sarstı beni. kaçmaya fırsat kalmadan adımı zikretti ve tam o an anladım karşımda kimin olduğunu! gözlerinden tanıyamazdım zaten onu... önceleri bakamamıştım bir an yüzüne. fakat şen gülüşlerinden hatırladığım sesi yetmişti onu tanımama ne yaptığımı bilmeden sığındım kollarına . yağmurdan kaçıp sobalı bir eve girmek gibiydi ona sarılmak. bende burada tek güvenebileceğim adam'a sığındım . boğuk çıkan sesime aldırış etmeden hıçkırarak ağladım göğsünde Susmadım, susamadım İkimizin yerine de göz yaşlarımı akıttım
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
Illustration

anda mungkin juga menyukai

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • Karven
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Detail lengkap
WpActionLinkPanduan Muatan