BERCESTE

İnsan kendi hayatını öngöremezdi. Öngörebilseydik elbet bir kargaşa içinde boğulurduk, yaşayamazdık. Eğer bizlere geleceğimiz gösterilseydi; mutluluklara değil mutsuzluklara, hüzünlere ve acılara takılırdık. Oysaki yaşanan her kötü ânın ve hüznün hayatımıza getirdiği güzellikler ve mutluluklar vardı. Acı bizi büyütürdü. Acı kayıplardan sonra, yönünüzün değiştiğini hiç fark ettiniz mi? Peki acıdan sonraki güzelliğin tadını aldınız mı? Ya da bir kargaşadan sonraki o sakinliği ve korkudan sonraki o güven hissini?...

Bana da sorulsaydı, elbet kötüden uzak dururdum. Acı ve kargaşadan kaçardım. Ama en çok da güven hissinin kaybolup her daim korkuyla hareket etmekten... Fakat bu korkunun ve kargaşanın da bana bir hediyesi olduğunu bilemezdim... korkunun ve güvenin, acının ve sevincin, kötünün ve iyinin bir bedende olup nasıl önce mutsuzluğa, sonra da mutluluğa kavuşturduğunu...