Yıkımın Sesi

Normal dünyada normal olmayan bir hayat süren Electia hiçbir zaman tam olarak yaşayamadığı çocukluğundan beri içinde kendisine bile anlatamadığı bir inanç, bir umut beslemektedir. Bu umut yüzyıllarca unutulmuş, unutturulmuş büyüdür. Electia gerçeküstü olan şeylerle yüzleşince kalbi ne kadar inanmak istese de tekrar inancını ve umudunu kaybetme korkusuyla karşılaşır. Ama umut ve inanç olmadan hayat bir boşluktan ibaret olmaz mı ?
Aslında insanlar büyüyü gerçek büyülü yaratıkları ;büyüleri ve güçleri ile birlikte kendilerine hapsederek ve sömürgleştirerek almış ve onların diyarlarını işgal etmişlerdir. bu senelerce susturulmuş büyük haksızlık ve insanların kendini gösterme çabaları diyarlara zarar vermeye başlayınca diyar tm insanlar kadar kötülük taşıyan Electia' yı yıkımı engellemek için seçer. Böyle bir göreve seçilmiş olan Electia geçmişi ile yüzleşirken tüm diyarların geleceği için ilk adımlarını atar. Ve kendini keşfeder. Peki Electia diyarın yıkımını engelleyen mi yoksa yıkımın kendisi mi olacak?
'' Zor olan son adıma gelmek değil son adımı atabilmektir''