KARALANMIŞ SAYFALAR

Hayat bir defterdir.
Yazarsın, çizersin ve yeri geldiğinde silersin.

Peki ya herkes kendi defterini kendisi mi doldurur?

Bazen bizim yerimize bir başkaları karalardı o sayfaları. Yapmak istemediklerimizi, korktuklarımızı yazardı. Sevdiklerimizin üstünü çizer, sevmediklerimizi sayfalara kazırdı.

Böyle başlamıştı hikayem, ben Malia Yalazan. Kazandıklarını tek gecede kaybetmiş o kız. Tek gecede hayatı kararmış ve sabahına bambaşka bir sayfaya geçmek zorunda bırakılmış o zavallı.

Bu sayfa beyaz değildi. Karalanmıştı. Hatta biraz da örselenmiş.
Yaşamıştım aynı anları, tanışmıştım aynı insanlarla...

Bildiğim mahalleye, bildiğim insanların arasına dönüyordum. Eskiydi ama hissettiklerimin canlanması iki yeşil göze bakardı. İki kalp atışı, güm güm. Bir gülümseme. Belki basit bir öpücük.

Soykan Aksoy. Yeniden tatmak seni, nasıl olurdu? Yeniden yanmak sana. En baştan, tekrar tekrar.

Bir şeyler değişir miydi bu sefer?

15.3.24