Lafımı Olur?

Lafımı Olur?

  • WpView
    LECTURAS 13
  • WpVote
    Votos 0
  • WpPart
    Partes 2
WpMetadataReadContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación sáb, jun 22, 2024
WpInfo
No ficción
Etiquetaskitap
Kiraz,normal bir lise öğrencisidir.Sıradan birgünde okuluna gider.Okula girdiği an herkes çığlık çığlığa ve telaşlı bir haldedir.Koridordan geçen bir kıza neler olduğunu sorar.Ve o an erkek kardeşinin bir cinayet suçuyla öldürüldüğünü öğrenir.o an içinde yaşadığı hüzünle gözyaşlarını tutamaz. Aradan uzun bir zaman geçer Kiraz hayatına sakin bir şekilde devam eder.Mühendislik okuyordu.Tabikide kardeşinin yokluğunu hissediyordu ancak bu hayatı kendinede zindan etmek istemiyordu.Kiraz erkek kardeşini çok çaba sarf ederek bulmak istiyordu,ancak minik bir ipucu bile bulamamışlardı.İşte o gün camlı terasında ılık kahvesini yudumlarken, kitabının tam öbür sayfasını çevircekken,telefonunun zilinin çaldığını duyar ve bu telefon araması kardeşinin ruhunu değil bedenini bile bulması için minik bir adımdı. YAZAR:BelinayTokmak
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Karven

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido