YARALAR SARDIKÇA KANAR

(Yeniden yazılıyor.)

"Kabuk tutan yarayı kopar
Tekrar kanat
Yarabandını çıkar /-At
Yaralar sardıkça kanar"

"Tamamen bana ait olana" tek bir hamleyle belimi kavradı,bedenlerimizi bir bütün haline getirdi.
Sıcak nefesi burada hemen kulağımın dibindeydi.
"Sen benim olana" dudakları sıcak nefesiyle kulaklarımı okşuyor, bedenimi bir alev topuna çeviriyordu. Belimdeki ellerinden birini kaldırarak boynuma doladı. Parmakları boynumdaki morluklarda dolanıyor, gözleri sanki ilahi bir güçle tüm yaralarımı sarabilecekmiş gibi bakıyordu. Eliyle omuzumdaki saçlarımı geriye itti. Saçlarımı yavaş yavaş okşarken beni bitirecek o sözler döküldü dudaklarından. "İkimizinde bedenini ateşe verene kadar..." Elleri dudaklarımın üzerinde gezindi.
Gözleri çoktan beni yiyip bitirmişti, bir metafor olarak bende onun içine eriyordum. Dudaklarını ıslattı, sert sesi cümlesini "durmayacağım" diyerek tamamladığında bir an yok olmayı istedim.
Onun benliğinde yok olmak...
Dudaklarımız arasındaki birkaç santimi kapatıp, dudaklarımızın eşsiz dansına başlamadan önce kısık ve sert sesiyle "siktir" fısıltısını unutmayacaktım.
Tıpkı bu öpücük gibi...