Kimsesizliğin Mirası

hayatta herkes bir çok şeyi merak eder. nasıl bir hayattı olacağını kimi seveceğini mesleğini daha çok şey. ama ben hayatım boyunca çok farklı şeyleri merak ettim çocukluğumu küçük benin kim olduğunu nasıl bu yaşa geldiğimi annemin ve babamın kim olduğunu nasıl göründüklerini hangisine benzediğimi bana verilen bu kimsesizliği hep sorguladım. neden herkes gibi olamadığımı dayanacak güvenli sırtların neden olmadığını sorgulamaya hep devam ettim.

ben asel güneş şuan 20 yaşındayım kaç yaşında yurda bırakıldım bilmiyorum fakat bu yaşa kadar oraya sığındım. herkesin ev kavramı ailesi ve sevdikleri olurken benim yurt ve orda benim gibi olan arkadaşlarımdı. aile olarak kendime gördüğüm iki insan ile tanıştım. zeynep ve arda kimsesiz olmanın yükleri ile bu yaşa gelmiştik şimdi ise ağırlaşan o yükler ile kendi ayaklarımız üstünde durmaya çalışıyoruz. derin olmayan yara da yakarmış insanın canını sürekli sızlayarak. hiçbirimiz birbirimizin ailevi olaylarından konuşmadık. eğer ordaysak sebebimiz aynıydı konuşmaya gerek yoktu.