Και το ερώτημα της ημέρας, τι μας κάνει να αγαπάμε , το μίσος που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον ή ότι το μίσος μας είναι η αγάπη μας ;
Κάπου εκεί βλέπω τον μικρό μου εαυτό να κοιτάει την δύση του ηλίου, το μπλε του ουρανού να παίρνει χρώμα , τα κύματα τις θάλασσας να είναι τόσο γαλήνια να σταματάνε να παλεύουν , η σκέψη μου να είναι τόσα αθώα και ήρεμη που σήμερα τρομάζω στην σκέψη να γαλήνεψω και όχι γιατί φοβάμαι αλλά γιατί το συναίσθημα αυτό με εγκατέληψε επειδή έχασα την αγάπη , την χαρά, την ηρεμία , την γαλήνη ... Irina D'Pelarosa τα μάτια της τρομάζουν και τον θάνατο το ίδιο , πράσινα αλλά όχι το πράσινο που σε γαληνεύει αλλά το πράσινο που σε μαστιγώνει , τα μαλλιά της ξανθά ο ήλιος τα χαδεύει με την λάμψη του ενώ ο αέρας μεθάει μέσα από τα μαλλιά της λατρεύει να της ανεμίζει τα κατάξανθα μαλλιά της, ω και το σώμα της φτιαγμένο από θεούς και δαίμονες . Η γυναίκα θεότητα αλλά και δαιμόνια ...
Πότε δε περίμενα μετά από τόσα χρόνια ότι θα πήγαινα στο μέρος που μισούσα από μικρός αυτό το πράσινο των δέντρων πάντα το μισούσα αλλά κάτι με τραβούσα κάτι καταραμένο και τόσο γαμημένα επικίνδυνο που φοβόμου
«Και ποια είναι η πρότασή σου;»
«Συνεργασία Βολκόβ. Μια συνεργασία που δεν θα σπάσει εύκολα, θα είναι από τους δεσμούς που είναι ιεροί και δεν τους καταπατάς.»
Ο Αρσένι τον κοίταξε περιμένοντας να συνεχίσει.
«Θέλω να παντρευτώ την κόρη σου.»
***
Ο Μαξιμιλιάν Ιωάννου έχει βαριά κληρονομιά να συνεχίσει στα χνάρια του πατέρα του και να αναλάβει τα ηνία της πιο διαβόητης μαφίας στη Ρωσία. Το να παντρευτεί μια πριγκίπισσα της μαφίας για να φτάσει πιο κοντά στον στόχο του είναι ένα αναγκαίο κακό που δεν τον αφορά. Όμως η Ελισαβέτα Βολκόβα δεν είναι η υπάκουη και πειθαρχημένη σύζυγος που φανταζόταν...