Son'Gülüş

SON GÜL

Kalbine dayamış silahı,
Her şeyi son kez yaşamış.
Ormanlarına gömmüş hayatını,
Düşünmeden ölüme fısıldamış:
"Gel al canımı..."

Umudunu kaybedince,
İyice yalnızlaşmış.
Ölüm çözüm olunca,
Kabul etmiş, sorgulamamış.

Ormanları okyanusa nefes olunca,
Orman okyanusu hâkimiyeti altına alınca,
Şelale olup aşkından gürül gürül akmış,
Taştan kalbi onu görünce mühürlenmiş, yumuşamış.

Nefsine hakim olamamış,
Gönlünü vermiş bir kere.
Hayatını ona adamış,
Gidememiş hiçbir yere.

Ormanın derinliklerinde aşkının ateşini görmüş,
Ölümüne istediği saadeti de görünce dizlerinin bağı çözülmüş.
Diz çöktüğü sevdiğinin önünde hep aynı cümleyi fısıldamış:
"Ey sevdiğim, en sevdiğim..."

Kaldırmış kafasını göğe bakmış,
Titrek ama kararlı sesi göğe şu cümleyi bırakmış:
"Dünyadaki son gülünüz bana emanet,
Onu güldüremeyen ne cehennemi hak eder ne de cennet."

-Her şeyiyle tamamen şahsıma aittir