ÇOCUKLUĞUM

"Canın ne kadar yandıysa, benim de o kadar yandı. Şimdi doğruyu söylüyorum korkak tavuk, ben sana aşığım. Anladın mı?"

"Korkak falan değilim ben."

Benim ona aşık olduğumu söyleyeceğimi düşünmüyordu muhtemelen.

Şaşkınlıkla afalladı.

"Korkak olmasaydın Yağmur'a aşık olduğunu söyleyip bana bunu yapmazdın. Direkt söylerdin."

"Hayır, öyle değil.."

"Bak, hala söylemeye korkuyorsun. Beni ve aşkı aynı cümlede kullanmıyorsun.. Korkaksın işte..korkak.."

Zıplayan vücudum bir anda duvara yapıştı.

"Bana bak, ben sana .."

"Evet sen bana?"

"Ben sana göklerdeki yıldız kadar parlak, evren kadar sonsuz aşık oldum.."

Bu toprak babamın lafıydı.

Nefes nefese suratıma bakarken, kendine ait bir şey söylemesini bekliyordum.

Neredeyse bir dakikaya yakın sustu.

Sessizliği böldüm.

"Senin olan bir şey söylesen diyorum?"

Bana biraz daha yaklaşırken eriyen yanlarımı sabit tutmaya çalışıyordum.

Bu sefer sessizliği karşımdaki yakışıklı böldü.

"Sana çocukluğum kadar aşığım..."