SAHRA: (Gizli Sevdam)

"BEN SANA AŞIĞIM ÇÜNKÜ EMİR ALİ!" Boğazım yırtılırcasına bağırmıştım.
Aşığım ben sana be adam.. Şok olmuş bir şekilde baktı bana.
"Ne?" Dedi fısıltıyla. Ama bende artık anlatacak güç kalmamıştı. Bunu bir kere daha sesli bir şekilde söyleyemezdim. Gücüm yoktu artık. Sustum sadece...
.
.
.
.
"Sahra... İsmi kendisini bu kadar iyi, bu kadar güzel anlatan başka kimse var mı bilmiyorum.
Ama sen Sahra, sen ismin ile müsemmasın.
En az ismini taşıdığın o çöl kadar gizem barındırıyor, en az onun kadar güzellik taşıyorsun şu uğruna öldüğüm yüreğinde.

Gözlerin... gözlerin de kalbin gibi ismini aldığı çölü andırıyor. O kadar uçsuz bucaksız o kadar sıcak, o kadar yakıcı.
Ama birine değer verdi mi, çölün kendinde barındırdığı ve kendi içinde mucizesi olan vahayı vermesi gibi sen de veriyorsun en güzel vahanı sevdiğine...
Sen kalbime de işte bunu yaptın. Benim kalbim Sahra iken sen ona baharı getirdin çöl çiçeğim.
Sahra'm.. benim en güzel vaham..."