"Suni, plastikten yapılmış bir kalp, gerçekten aşık olabilir mi?"
"Ruhsuz bir makine, birini kuşkusuz sevebilir mi?"
Yıl 2047, dünya nüfusunu artık sadece insanlar değil; robotlar da oluşturuyor.
Emirlere itaat etmek için özel olarak yaratılmış bu yapay zekalar, insan duygularını taklit mi ediyor? Yoksa gerçekten duyguları mı var?
Teğmen Oğuz, kendisine aşık olan robota inanıp inanmamak arasında gidip geliyor. Kanlı canlı kalbinin sesini dinleyip kendini bu makinenin sevgi dolu kollarına mı bırakacak, yoksa mantığıyla hareket edip robotun duygularını tamamen görmezden mi gelecek?
[TAMAMLANDI.]
Not: Kitabı @s7xpistols hesabımdan bu hesaba taşıdım, iki hesap da bana ait. Kurguyu biraz değiştirerek tekrar yayımlıyorum.
Esinlendiğim eserler:
Ben, Robot (Isaac Asimov)
Detroit: Become Human (quantic dream)
"Sen polis ol, ben de suçlu olacağım." dedi küçük çocuk elindeki oyuncak tabancasını karşısındaki kendisinden çok daha küçük olan sarışın çocuğa uzatırken. "Bu da silahın olsun."
Sarışın çocuk kendisine uzatılan silaha uzun uzun baktıktan sonra gözleri yaşlarla doldu ve kafasını hızla iki yana sallayarak küçük elleriyle kulaklarını kapattı. "Ben silahlardan korkarım."
━━━━━━
"Roller değişti Komiser. Sen polis oldun, ben suçlu oldum."
Poyraz karşısındaki siyahlar içindeki adama baştan aşağıya baktı, kendi açık mavi gözlerinde hüzün varken karşısındaki adamın koyu mavi gözlerinde acımasızlık vardı. "Biliyor musun? 'Ben silahlardan korkarım.' diyen o masum çocuğu özledim."
Sarışın adam birkaç saniye sessiz kaldı, dudağının sol tarafı yukarıya doğru kıvrılırken gözleri sanki geçmiş bir anıyı seyrediyormuş gibi dalıp gitmişti. "Ben özlemedim." dedi en sonunda. Sert kişiliği sesine de yansımıştı. "Fazla zayıftı, ben de onu öldürdüm."
→ Bu iki erkeğin aşkını anlatan bir kitap. Eğer homofobikseniz lütfen içeriye girmeyin. Bu size hitap etmez.
🎵https://open.spotify.com/playlist/5VS4SZjLQWIjyjg9RAgKDD