KIRIK CAN PARÇALARI

"Şeytanı öldürünce cennete gitmezsin, tek ayağın hep cehennemde olur."

"Senin şeytanını öldürmek, isterse cehennemde oda açsın. O güzel gülüşün cehennemdeki odamda bile cenneti yaşatır bana."

Gözlerimdeki korku, kalbimdeki sıkışmayla eşdeğer şiddetteydi. Onu kaybetme korkusu, görevine bu kadar bağlıyken elinden alınabileceği gerçeğiyle yüzleşmek, cehennemdeki o odada yanıp tutuşmak kadar ürkütücüydü. Ben ona bu kadar aşıkken, aşkımın ellerimden kayması beni ürkütüyordu.

Son kez olduğunu bilerek tuttum ellerini, son kez içim giderken baktım hayatımda gördüğüm en güzel gözlere. O kararını değiştirmedi, hâlâ aynı bakıyordu. Benim sevgilim gibi, beni bir kedi gibi göğsünde saklayan, şefkatiyle şereflendiren gibi... Benim Ahvas'ımdı o, hâlâ benimmiş gibi bakıyordu bana.

Fakat kovalandığımız gerçekler tarafından vurulmuştuk, ölmüştük, yok olmuştuk. Biz hayal ettiğimiz gibi sonsuza kadar birbirimizin olamamıştık. Çilay'ın Ahvas'ı, Ahvas'ın Çilay'ı artık yaşamıyordu...