DİLHUN

Vücudunu yeniden bir titreme sarmıştı. Cübbesi, elleri, gözleri her yeri kana bulanmıştı.
Aynı rüyayı gördüğünü biliyordu bilmesine ancak uyanamıyordu. Uyanmak istediği de yoktu zaten rüyalarda buluşur olmuştu babasıyla. Daha doğrusu babasının cesedi ile. Olsundu ama bu da yeterdi ona. Her görüşünde nefessiz kalıyor olsa da yeterdi. Ondan kalan tek şey acıları, gördüğü tek şey cesedi olmuştu ama muhtaçtı acı içinde kıvrandığı bu rüyalara.

Vatanına ömrünü adamış bir adamın, kendinden sonra kimsesiz bıraktığı bir kız çocuğuydu o.

İzge hayatını mezarda yatan babasının yönettiği bir kadın. Hayatının yolunu ölmeden önce çizmiş ve ondan çalmış babası şimdi de mezarda olmasına rağmen alacağı nefesi bile yönetiyordu. Ölmek bile ona verdiği sözlere bağlıydı.

"Ben sana kan çiçeği olur acını dindiririm dedim sen o kanı hep benden akıttın."

*Kan çiçeği: Bazı mitolojilerde ve geleneklerde şunların sembolüdür:
Ailede kayıp ya da ölüm olduğunda teselli bulmayı temenni eder.
Huzuru ve iyileşmeyi sağlar.