YABANCI

Bu gerçekten acı vericiydi. Onu koklamadan bile, dilimde tadını alabiliyordum. Boğazım aniden tekrar alevler içindeydi, arzu aynı geçen hafta kokusunu yakaladığım andaki kadar güçlüydü.
Yüzüme baktı ve ifadesi boşaldı, gözleri büyüdü. Yüz ifademde yanlış bir şey mi vardı? Yine korkmuş muydu? Konuşmadı.
"Ya da, istersen ben başlayabilirim." dedim sessizce.
"Hayır." dedi ve yüzü yine beyazdan kırmızıya döndü. "Ben başlarım."
Duru teninin altında kanın akışını izlemek yerine masadaki malzemelere, slayt kutusuna ve hırpalanmış mikroskoba baktım. Dişlerimin arasından hızlıca bir nefes daha aldım ve boğazımı acıttığında irkildim.
"Profaz." dedi hızlı bir incelemenin ardından. Slaydı çıkarmaya başladı.
"Bakmamın bir sakıncası var mı?" İçgüdüsel olarak aptalca, sanki onun cinsindenmişim gibi elini durdurmak için uzandım. Bir saniyeliğine, teninin ısısı benimkini yaktı. Elektrik çarpması gibiydi. Sıcaklık elimi ve sonra kolumu vurdu. Aras elini benimkinin altından birden çekti.
"Özür dilerim." diye mırıldandım kenetlenmiş dişlerimin arasından. Bir yere bakma ihtiyacıyla mikroskobu kavradım ve kısa bir süre baktım. Doğruydu.Ona bakmak için hala çok huzursuzdum. Dişlerimin arasından mümkün olduğunca sessizce nefes alıp yakıcı susuzluğu görmezden gelmeye çalışarak yutkundum. O bana benliğimi hatırlatıyordu...