Duvarların Ötesi

Dipsiz bir kuyu.
Düşüyor, düşüyordum.
Yalnızdım.
Nemli duvarları rutubet kokan kuyu beni büyük bir zevkle yutmaya devam ediyordu.
Ne zaman en dipteyim desem, haksızlığımı yüzüme vururcasına daha da aşağı çekiyordu.
Tüm benliğim bir karanlığın içinde savruluyordu.
Ve sonra, onu gördüm.
Çaresizce beni yukarı çekmeye çalışıyordu.
Düşmekten korkarak beline bağladığı ipin incelip kopma noktasına ulaştığını gördüğümde titredim.
Dibi olmayan bu karanlık yerdeki yolculuğumda onu istemiyordum.