SAFİR

''Ben bilmezdim renkleri senden önce''

Genç kadın burnuna dolan mis gibi kahve kokusuyla uyandı. Annesi çoktan uyanmış ve kahvaltı ediyor olmalıydı. Çünkü annesi kahveyi kahvaltıda içiyordu. O yüzden uyandığına yüzde yüz emin oldu.

Telefonuna gelen mesajla gülümsemesi yüzüne yayıldı. Nişanlısı yine ona destan gibi bir günaydın mesajı yazmıştı ve bu da kendisini dünyanın en değerli varlığıymış gibi hissetmesine neden oluyordu. Yüzüğüne bakarak gülümsemesinin daha da çoğalmasına izin verdi. Ve hafızası onu ilk tanıştıkları ana götürmüştü.

Üniversite zamanıydı kalbine doğru kişiyi bulduğu zaman.Final sınavından çıkmış ve yorgundu. Tek derdi okulun kafesine oturup bir soğuk kahve içmekti. Ruhunu dinlendirmek kahveyle bağlantılıydı çünkü. Dalgın dalgın telefonuna bakarken yumuşak bir yere çarpmasıyla irkildi. Defteri ve kalemleri çoktan yeri boylamıştı.

Kusura bakmayın lütfen diye naif bir sesle kendine gelmişti. Utanıyordu,daha dikkatli olabilirdi. Yavaşça eğilip toplamaya başladı ama elinin üstüne bir el değince çaktırmadan baktı. Yardım ediyordu. Ama hiçbir suçu yoktu ki,hepsi benim dalgın dalgın telefona bakmamın suçuydu.

Kibarlık etmek istiyordu,sonuçta o kadar yardım etmişti. Hele de hiçbir zorunluluğu yokken. Buna mecburdu.

Sonunda sesini bulup konuşmaya başladığı an artık ok yaydan çıkmak üzereydi.

''Aslında bu olay olmasaydı ben kahve içecektim okulun kafesinde. İstersen hem teşekkür mahiyetinde sana da ısmarlayayım?

Genç adam bu teklifi pek beklemiyor olacaktı ki şaşırmış ve afallamıştı. Ama yine de cevap vermişti.

''Ben Mert. Aynı sınıftayız ,sen öyle yoğun çalışıyorsun ki beni fark etmedin bile. Belki bu kahve birbirimizi daha yakından tanımamız için güzel şeylerin başlangıcı olur. Teklifini kabul ediyorum.''

Mert söylediklerinde o kadar haklıydı ki ,ağzını açıp tek kelime e