Cemal Süreya Dedi Ki...

Yazın kendini yavaş yavaş sonbahara bıraktığı zamanlardı. Tişört üstüne hırka giyilmeden dışarı adım dahi attırmayan bir hava vardı artık yeni memleketimde. Yapraklar sararıp solmuş kimsesiz, sessiz sokakları süslüyor bulutlar yağmurdan yalan yalan haberler getiriyordu. Esen rüzgar pencere pervazları arasından her geçişinde ıslık çalıyorken elimde bilgisayarım, salonda oturuyorum. Annem el işi yaparken bir yandan radyoyu açmış müzik dinliyordu , Zeki Müren'in seslendirdiği şarkı. " elbet bir gün buluşacağız / bu böyle yarım kalmayacak..." diyordu. Kitabı bırakıp radyodan çıkan cızırtıyla kaderimin şarkısını dinlemeye başladım.
Adım feride. 20 yaşımdayım. Siyah saçlarım, kahverengi gözlerim var. Ufak tefek biriyim. Yolda bir bakana tekrar baktıracak bir güzelliğe sahip değilim ama çirkin olduğum da söylenmez. Lise mezunuyum. onu bile zor okudum desem yalan söylemiş olmam. Dışarıdan bakan bir göz için gayet sakin ve normal bir hayatım var gibi duruyor. İnanın bir zamanlar bende normal bir hayat sürdüğümü sanırdım. Taki her şey tepe taklak olana kadar.