KALBİMİN GİZEMİ

"Abla çabuk gel bundan da alalım" dedi kız kardeşim marketteki her şeyi istiyordu aklım almıyordu hepsini bir anda nasıl yiyordu?

"Defne bu kadar çok çikolata zararlı bak şu adamlar gibi mi olsun istersin dişlerin" dedim ve dişleri neredeyse kırılmak üzere olan adamı gösterdim ben gösterirken adamın bundan haberi yoktu tabikide

"Gidip nasıl bu kadar dişli olduğunu sorucağım abla bekle" dedi minik kız kardeşim
Koşarak adamın yanına gitti
ah cidden başıma belaydı bu kız

"Defne dur defne!" Diye bağırdım ama bir hiç hala koşuyordu beni duymazlıktan geliyordu

"Defne dur dedim sana kim onu bile bilmiyorsun dur!" Dedim umursamadan koşuyordu adam kim bilir kimdi annem'de bana vermişti bu kızı iyimi şimdi aç başına belayı

5 yaşındaki kardeşim koşarken bende onunla koşmaya çalışıyordum ama sanki ben 5 yaşındaymışım gibi arkada kalıyordum

Tam o anda ayağım bir şeye takıldı ve patırtı kütürdü sesler çıkmıştı
Büyük ihtimal yere düşmüştüm o anda kulağıma silah sesleri geldi
Korkuyla kafamı kaldırdım herkes çığlık atarak kaçışıyordu etrafımda ama benim tek düşündüğüm kişi defneydi

O anlık korkum ile sanki ağzıma hapörlör dayamışlar gibi bağırdım "DEFNE NERDESİN DEFNE!" Dedim ve kendimi hiçe sayarak kurşunların arasından defneyi aradım yoktu defne hiçbir yerde yoktu

Koştum koştum aralaksız "DEFNEE!" Diye bağırarak koştum ta ki karşımdaki görüntüyü görene
Dek defne karşımdaydı ve kanlar içinde yatıyordu

"Gizem abla ölmek istemiyorum" dedi ağlıyordu acıları ile bağırıyor ölmek istemediğini söyliyordu
"Abla ölmüceğim ben değil mi birazdan annemiz gelicek ve tüm acım gidicek biticek bunlar değil mi?" Dediğinde benimse içim de,dışımda ağlıyordu hüngür hüngür ağlıyor hıçkırıklara boğuluyordum

"Gelicek ablam gelicek" dedim ağlamaya devam ederek sanırım yolun sonuna gelmiştik...